Wycieczka, o której nie sposób zapomnieć - wspomnienia

Są takie wydarzenia, które pamięta się do końca życia, a jeżeli jeszcze dotyczą nas bezpośrednio, często wracają w naszych wspomnieniach. Dobrze jeżeli należą do przyjemnych, gorzej, gdy...

Jest rok 1976, jestem młodą dziewczyną, bardzo młodą nauczycielką, pełną zapału, pomysłów. Klasa, w której mam wychowawstwo właśnie kończy szkołę. Trzeba im zorganizować wycieczkę, którą będą długo wspominali.
Po uzgodnieniu z uczniami i ich rodzicami, rozpoczynam załatwianie autokaru, noclegów, wyżywienia, przewodnika... Nie, nie żadne Biuro Podróży, sama.
W kwietniu ruszamy, wszystko dopięte na ostatni guzik, autokar wypożyczony z Lumelu. Do mojej 8b, dołączyli uczniowie z innych klas 8. Trasa wycieczki Kraków– Zakopane– Wieliczka okazuje się atrakcyjna i chętnych nie brakuje.
Jedziemy, zwiedzamy, humory wszystkim dopisują. Do Zakopanego, do schroniska docieramy wieczorem i idziemy spać, bo rano będzie czekał na nas przewodnik.
Jak to na wycieczce z młodzieżą, kto spał, to spał, ale byli i tacy, którym spać się nie chciało tylko rozrabiać, więc obie z koleżanką wstajemy niewyspane i złe na niektórych uczniów.
Spotkanie z przewodnikiem, który okazuje się bardzo miłym, wesołym facetem i jedziemy nad Morskie Oko.
Tam już nie pamiętamy o nieprzespanej nocy, Nie ma śladu złości na rozrabiających, cudowne widoki zrobiły swoje. Jest jeszcze sporo śniegu, a my wszyscy w półbucikach, na zimową aurę nieprzygotowani.
Spotykamy grupę siatkarek i siatkarzy z trenerem Hubertem Wagnerem. Nawiązujemy z nimi kontakt, rozmawiamy, co rusz ktoś upada, ślisko, śmiejemy się, przewodnik ciekawie opowiada, sypie dowcipami.
Rozbawieni wsiadamy do autobusu. Wówczas autobusy dojeżdżały b. blisko Morskiego Oka, dzisiaj już nie.
Ruszamy i od razu zaczynamy się rozpędzać, a to przecież same zakręty i wysoko. Uczniowie zaczynają spadać z siedzeń, co ich jeszcze bardziej rozbawia, głośno się śmieją. I wtedy wstaje przewodnik, obraca się do nas i taki poważny krzyczy przeraźliwie: „Cisza, trzymać się mocno, trzymać!
Myślę sobie: co mu się stało? Taki miły, wesoły człowiek, co mu przeszkadza, że dzieci się głośniej śmieją, ale już czuję niepokój, że tak szybko jedziemy. Wstaję, żeby uspokoić moją młodzież, zaczynam mówić i widzę, że nasz autokar rozwala taki jakby krawężnik na jednym zakręcie, potem drugim, późnej widzę, że jedziemy już nie szosą tylko w dół, w las, tracę równowagę i zderzam się z przewodnikiem, bo tylko nas dwoje wstało. Myślę: a jednak ... stało się. Na inne myśli, czasu nie było.
Autokar przewala się na bok, zaczyna bokiem zsuwać się po śniegu. Zamykam oczy i czekam, że teraz będzie koziołkował, bo tak widziałam na wielu filmach. Grobowa cisza w autobusie, tylko chrzęst żelastwa i nagle stoimy. Wprawdzie na boku, drzwi wyjściowe mamy na górze, ale dalej nie lecimy, autobus nie koziołkuje. Okazuje się, że wsparł się na dwóch rozłożystych drzewach.
Patrzę i widzę wszystkie twarze moich uczniów, trzymających się kurczowo siedzeń, skierowane na mnie. Cisza.Nagle, jedna z dziewcząt kopie w szybę i tyłem wszyscy wychodzimy. Jednego z uczniów, który nie posłuchał przewodnika i się nie złapał, trzeba wyciągnąć z półki na bagaże. Bardzo krwawi przewodnik, który, jak się okazuje, ma złamany nos, po zderzeniu z mim łokciem. Unieruchomiony jest kierowca. Jeden z chłopców wyłącza silnik w autokarze. Żyjemy!
Trzeba wydostać się na szosę, wydaje się dosyć wysoko, śnieg, koleżanka krzyczy: „Muszę zapalić papierosa! Dziewczęta zaczynają płakać, mnie też łzy napływają do oczu (w domu czekają małe dzieci i mąż), ale nie, nie mogę. Zatrzymują się samochody, ludzie robią zdjęcia, ktoś pojechał powiadomił pogotowie. Jedzie kilka karetek na sygnale, ale okazuje się, że są tylko dwie osoby są do zabrania, kierowca i przewodnik. Nie mogę znaleźć jednego buta, ale co tam but.
Wdrapujemy się na szosę, dwa autokary z wycieczkami proponują zabrać nas do Zakopanego. Dziewczęta nie chcą wsiąść, płaczą, też najchętniej poszłabym pieszo, ale nie mogę tego po sobie pokazać. Za to chłopcy są cały czas bardzo dzielni. Trafiam z dziewczętami do autobusu z radzieckimi aktorami, koleżanka z chłopcami, do polskiej wycieczki. Aktorzy widząc zapłakane dziewczęta, zabawiają je rozmową, dają swoje zdjęcia, autografy, jedziemy bardzo wolno i dojeżdżamy do Zakopanego. Idziemy na obiad, nie mogę nic przełknąć, koleżanka, nie mniej zdenerwowana, reaguje inaczej, zjada swoją i moją porcję.
Dzwonię do dyrektora szkoły, do rodziny. Co dalej z wycieczką? O dziwo, wszyscy chcą, żeby była kontynuowana. Dziewczęta opowiadają mi, jak się szczypały, bo nie wiedziały, czy żyją, czy to wszyscy jesteśmy już na tamtym świecie. Chłopców rozpiera duma, bo rzeczywiście byli dzielni, bardzo dziewczętom pomagali. Kilka godzin spędzam na Komisariacie Milicji, gdzie mnie wypytują, co zrobił kierowca, jak posługiwał się hamulcem, który, jak się okazało wysiadł. Nie wiele mogę pomóc, nie znając się na tym. Biegnę do szpitala, do kierowcy, gdzie leży ze złamanym biodrem.
Ze zwiedzania Zakopanego nici, w schronisku wszyscy nas wypytują o wypadek, co rusz, ktoś u siebie odkrywa nowe siniaki, ale na nich na szczęście koniec.
Następnego dnia przyjeżdża nasz dyrektor z pracownikiem KM PZPR, który pomógł w załatwieniu autokaru, żeby wycieczka mogła się odbyć. No i się odbyła.

Nie ulega wątpliwości, że uratował nas przerażający krzyk przewodnika, żeby się trzymać i że uczniowie posłuchali, śnieg i te dwa rozłożyste drzewa, które autokar zatrzymały.

Po powrocie do domu przez wiele tygodni miałam kłopoty z zaśnięciem, bo co zamknęłam oczy, słyszałam chrzęst żelastwa w przewracającym się autokarze, nie mogłam pisać, bo wydawało mi się, że trzęsą się moje ręce, a to były wewnętrzne drżenia. Kolejna moja klasa była poszkodowana, bo przez kilka lat na wycieczki nie jeździłam. Od czwartej do siódmej jeździli z innymi klasami, dopiero na zakończenie szkoły znowu odważyłam się wycieczkę zorganizować i też ją dobrze pamiętam, ale z uwagi na inne, wesołe zdarzenie.

Podróże i zwiedzanie są nadal moją pasją, ale boję się jeździć, samochodem i autobusem. Zawsze bardzo śledzę pokonywaną trasę, boję się zakrętów, nie potrafię się odprężyć podczas jazdy. Może to dziwne, ale najbezpieczniej czuję się w samolocie.