Jak Internet łączy ludzi

Łączenie ludzi, to jedna z funkcji, jaką możemy przypisać Internetowi, który jest też często pomocny w podtrzymywaniu międzyludzkich więzi.
Członkowie rodzin rozrzuceni po całym świecie mogą dzisiaj mieć ze sobą codzienny kontakt dzięki m. in. Internetowi.
Ale ja nie o tym, bo na szczęście najbliższych mam blisko siebie, ja chcę opowiedzieć, jak po 50 latach, dzięki Internetowi odnalazłam ludzi, którzy mi byli bliscy kiedyś, gdy byłam dzieckiem i, z którymi znowu mam bliskie relacje.

Będąc dzieckiem, mieszkałam w Szprotawie w domku z wielkim ogrodem. W naszym domu wynajmowała pokój licealistka, Henia z Przecławia, która chodziła do Liceum Ogólnokształcącego. Przed nią, mieszkał u nas też jej brat, Bronek, którego pamiętać nie mogłam z racji wieku.
Nie wiem, czy nasze rodziny znały się dużo wcześniej i jak się poznały, ale odnosiłam wrażenie, że bardzo się lubiły.
Henia, starsza ode mnie 10 lat, gdy przygotowywała się do matury, ja byłam dziewczynką ośmioletnią. Pamiętam, że bardzo mi się podobała. Miała piękny warkocz i, co tu dużo mówić, imponowało mi, że ze mną rozmawia, że czasami poświęciła mi trochę czasu. Może dlatego, że nie miałam rodzeństwa? Nie wiem, ale lubiłam ją bardzo.
Pamiętam, że odwiedzaliśmy jej rodzinę w Przecławiu, a jej Tato z małym bratem Heni, Jankiem, przyjeżdżał w odwiedziny do córki i do nas.

Najbardziej jednak zbliżyły mnie do tej rodziny spędzone u nich, w Przecławiu, wakacje.
Kiedyś dzieci nie wyjeżdżały tak jak teraz. Kolonie były, ale po jednym turnusie, z którego przywiozłam wszy już mnie więcej na nie, nie wysłano. Więc, gdy Henia zabrała mnie podczas wakacji do rodzinnego domu w Przecławiu, gdzie razem z jej o rok starszym ode mnie bratem, poznawałam wieś, było to dla mnie wielkie przeżycie. Jak dzieci, biegaliśmy po łąkach, chodziłam z nim na dzwonnicę kościelną dzwonić na mszę. Próbowałam też jazdy konnej wierzchem, albo jechałam na wozie z sianem, z którego o mały włos nie spadłam. Biegaliśmy po torach (niezbyt bezpieczna zabawa), uciekając przed drezyną, razem też psociliśmy Heni, która nam matkowała i czasami była na nas zła. To były wówczas, dla dziewczynki z miasteczka, cudowne wakacje.
Wakacje, które tak wryły się w moją pamięć, że pamiętam je ze szczegółami po dziś dzień.

Henia zdała maturę, przestała u nas mieszkać i, jak się dowiedziałam, wyjechała z tatą i młodszym bratem (jej mama zmarła wcześniej) na zaproszenie wujostwa do Nowego Jorku. Dzisiaj wiem, że czekali na pozwolenie wyjazdu ponad 10 lat.
Mnie został po nich ślad w rodzinnym albumie – zdjęcia.

Byłam coraz starsza, nie wiem, czy moja rodzina miała z nimi kontakt. W wieku 14 lat znalazłam się w Zielonej Górze. Minął okres nauki, założyłam rodzinę. Praca, wychowywanie dzieci, codzienne obowiązki, przez wiele lat bardzo aktywne wakacje (praca na koloniach, obozach), ale nigdy o Heni i jej rodzinie nie zapomniałam. Najczęściej myślałam o nich podczas wakacji właśnie, wspominając te moje dziecięce w Przecławiu.
Adresu nie miałam, starszego brata, Bronka, nie wiedziałam gdzie szukać. Często zaglądałam do albumu, gdzie zawsze były zdjęcia Heni i Janka oraz moje razem z nimi. Brakowało mi ich. Myślałam, gdzie są, co robią? Może dlatego, że pamięć o nich wiązała się z pamięcią o mojej mamie i babci, które tak wcześnie odeszły.

Świat się zmieniał, nastały czasy komputerów, Internetu i ja, w styczniu roku 2007, siedząc przed komputerem,  przeglądając strony Polonii amerykańskiej napisałam tam, że bardzo chciałabym nawiązać kontakt z rodziną Kraśnickich, podając kiedy i skąd do Nowego Jorku wyjechali.

Prawie rok nic się nie działo, aż tu pod koniec 2007 roku dostaję e’maila z pytaniem: „Kto nas poszukuje?” podpisane: John F. Krasnicki.
Pomyślałam, że John to może być Janek, mój towarzysz dziecięcych zabaw, a F. to może drugie imię, Franciszek po ich tacie?
Ale nie będąc pewna, napisałam; „Czy Pan jest może tym Jankiem, który ma siostrę Henię…i. t. d.” Nie omieszkałam wspomnieć o moich wakacjach u nich w Przecławiu.
Po kilku dniach przyszła odpowiedź: „Tak, Bogusiu, to ja”. Pamiętał mnie, tak, jak ja pamiętałam jego.
Radość ogromna. Są, znalazłam! Po tylu latach! Ciekawość, co u nich?

Od Janka dowiedziałam się, że nadal mieszka w Nowym Jorku, pracuje w banku na bardzo odpowiedzialnym stanowisku, że tworzy drzewo genealogiczne swojej rodziny, opisuje jej dzieje, czemu poświęca b. dużo czasu.
Ale co z Henią?
Jest już na emeryturze, razem z mężem mieszkają na Florydzie, ale co roku przylatują do Polski prawie na pół roku, do domu w Białymstoku, który odziedziczył jej mąż po zmarłych rodzicach.
Ta informacja od Janka ucieszyła mnie najbardziej. W styczniu 2008 roku byłam już w Białymstoku, żeby się z Henią zobaczyć. Wiedziałam, że złamała nogę i ciągle jeszcze nie odlecieli na Florydę.
Na dworcu czekał na mnie jej mąż, Zdzisław. W samochodzie zobaczyłam starszą, siwą panią (w pamięci widziałam ją oczami małej dziewczynki), ale gdy się odezwała…tak, to moja Henia, za która tyle lat tęskniłam i nie sądziłam, że ją jeszcze kiedyś zobaczę.
W prezencie zawiozłam ładnie wydany album o Szprotawie. To przecież ona nas połączyła pięćdziesiąt lat wcześniej.

Poznałam jej losy po wyjeździe z Polski, losy Janka, ich taty, który wrócił do Polski i tutaj zmarł. Poznałam jej starszego brata, który mnie pamiętał, ale jako całkiem małe dziecko.
Spotykamy się właściwie co roku, gdy są w Polsce, dzwonimy do siebie. Byłam z mężem u nich w Białymstoku, byłam z wnuczkami. Oni odwiedzili nas w Zielonej Górze.
Dzięki nim poznaliśmy bardzo dobrze Podlasie, na którym wcześniej nigdy nie byłam.

Jestem szczęśliwa, że dożyłam czasów, gdy siedząc w domu przy komputerze, dzięki Internetowi odnalazłam bliskich mi ludzi.