Wycieczka rowerowa Dromadera

Jeśli potrafisz lepiej, zrób to, albo...

Pomny niedawnego apelu, spróbuję opisać to co widzę w bezliku fotek i
kilku zdaniach artykułu.
Całkowita licentia poetica, więc wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń
może być tylko przypadkowe.

Bladym świtem grupa zapalonych cyklistów zbiera się w umownym punkcie zbornym.
Celem jest wycieczka rowerowa pod ruiny mostu kolejowego w Stanach.
Trasa naszej wycieczki wiedzie poprzez drogi i bezdroża naszego rejonu,
jak na prawdziwych miłośników przyrody przystało przeważają bezdroża.
Pewien odcinek pokonujemy prowadząc rowery przez prawdziwą puszczę,
jary i wąwozy wyżłobione przez naturę wśród gęstych drzew i zarośli.
Nasze głośne rozmowy odstraszały leśną zwierzynę więc udało się sfotografować tylko dziko rosnące kwiatki, nawet ładne, widzieliśmy takie w TiVi na Discovery.
W pewnym momencie w gęstwinie dało się słyszeć stłumione chrumkanie
i trzask łamanego chrustu.
Ukryci w zaroślach dojrzeliśmy lochę prowadzącą przez las swoje warchlaki.
Wszyscy wstrzymali oddech, zacisnęli zwieracze, udało się. Locha nas nie zauważyła, zwieracze wytrzymały.
Dalszą drogę pokonywaliśmy z duszą na ramieniu, ale żadnych dzikich potworów już nie napotkaliśmy.
Zmęczeni i wystraszeni dotarliśmy wreszcie do celu podróży.
Każdy chętnie pozował do zdjęcia /kto by nie chciał być na MM-ce/ i wyrażał ustną zgodę na publikację wizerunku.
Od nadmiaru przeżytych wrażeń po spotkaniu oko w oko z lochą, straconych kalorii przy przebijaniu się przez prawdziwą dżunglę,
wszyscy poczuliśmy wielkie ssanie bestii zwanej Wielki Głodzio.
Na szczęście zabraliśmy ze sobą kiełbaski, chrustu było w pobliskim lesie w nadmiarze,
więc szybciutko robimy ognisko,
i pieczemy pyszności z wieprzowinki z domieszką wołowinki, i wypełniaczy.
Niestety sił nam brakowało by ognisko rozpalić dalej od lasu, ale na szczęście żaden leśnik nas nie nakrył, a w razie czego, wody w pobliżu było ile dusza zapragnie.
Wycieczka była raczej tylko w połowie udana, w okolicach mostu nie nakryliśmy żadnych złomiarzy wycinających szyny, a most w czasie naszej obecności się jeszcze nie zawalił.
Musimy tu wrócić!

Zdjęcie z kiełbaskami nosi znamiona prowokacji do grzechu

łakomstwa. Jeśli to zachęta do udziału w wycieczkach jest to zbyt nachalna reklama.

Nie ukrywam, że z witamin lubię wędzony boczek.Kiełbaska grzana

na ognisku to same plusy dodatnie: 1/ ciepło, 2/ wartość kaloryczna, 3/ zapach, do tego dodajemy 4/ towarzystwo przy ognisku, 5/ kontakt z przyrodą i najważniejsza, ta 6/ przyjemność bycia sfotografowanym przez Tomasza Dominiaka.

a mnie

takie artykuły bardzo mobilizują do działania, obojętnie czy jest to wycieczka rowerowa czy żabka. Przypomina mi, że są ludzie, którzy dobrze wiedzą jak spędzać wolny czas i nie zajmują się pierdołami. Myślę, że to nie tylko na mnie tak działa.

...a ja tam kocham nic nie

...a ja tam kocham nic nie robić , lenić się w piękny sposób to też sztuka=)))
A tak poważnie warto pamiętać : każdy ma prawo do własnego zdania i niezadowolenia bądź zachwytu . Śmieszy mnie to,że ktoś daje mi jedynkę za zdjęcie dodane jako ilustracja treści ( pomijam,że nie wszyscy, którzy się za znawców uważają są nimi) i pisze "obiekt leci, brak ostrości" w czym w tekście?

A mnie zastanawia jedno...

Jak niepełnosprawny kierowca pojazdu mechanicznego jest w stanie przejechać na rowerze taką trasę w dwie strony, a samochodem musi korzystać z przywilejów?
http://www.mmzielonagora.pl/artykul/jak-ludzie-naduzywaja-przywilejow-27...
Zapewne nie musi, ale bardzo chce (nie mylić z potrzebuje). Zaraz będzie pewnie tłumaczenie, że to nie on, tylko ktoś z rodziny itp., co nie zmienia faktu, że takich cwaniaków u nas w mieście nie brakuje i znaczek inwalidy jest bezkarnie nadużywany.

Napisze, chociaż takimi

Napisze, chociaż takimi ludźmi, nie ma co sobie zawracać głowy. Potrafię przejechać rowerem nawet 100 kilometrów. Jeżeli coś piszesz człowieku, to sprawdź czy, to co opisujesz jest prawdą, a nie oczerniasz ludzi. Legitymacja w pojeździe jest na mojego niepełnosprawnego syna, którego jestem opiekunem. Pojazd stoi pod blokiem, zgodnie z zameldowaniem. I na koniec nie lubię anonimowych cwaniaków ( dla mnie to taki tchórz, który krzyczy, z za budynku. a później ucieka).