Wychowawcze karcenie nieletnich?

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że nowelizacja aktu normatywnego, który ma chronić dzieci i rodziny przed znęcaniem się była potrzebna i wielu przypadkach jest niezwykle pożyteczna. Od niedawna sąd ma prawo usunąć z mieszkania rodzica, który znęca się nad rodziną, nawet jeśli ten rodzic jest właścicielem mieszkania, domu czy innego lokalu. Wcześniej nie było takich prawnych możliwości i najczęściej mieszkanie musiała opuszczać pokrzywdzona rodzina oprawcy. Nowa ustawa nałożyła też obowiązek zapewnienia ofiarom przemocy w domu darmowej opieki medycznej. Chodzi tu nie tylko o opatrzenie ran po pobiciu, ale także o obdukcję. To o tyle istotne, że wcześniej obdukcja była płatna, a praktyka pokazywała, że wiele pokrzywdzonych miało problem ze sfinansowaniem obdukcji. Oprócz tego ustawa zakazała także dawania dziecku klapsa i to ten przepis wzbudził mnóstwo kontrowersji.

Pewnie ustawodawca nie musiałby się posuwać do tak radykalnych regulacji gdyby nie słyszalne od wielu lat przypadki znęcania się nad dziećmi. Najczęściej winny był alkohol. Podczas libacji dziecko płakało a „opiekunowie" w imię źle pojmowanego prawa do karcenia nieposłusznego dziecka katowali dzieci. W kilku przypadkach dzieci zostały zakatowane na śmierć, a Państwo (które ma zadanie chronić także tych najsłabszych) nie uchroniło młodych obywateli, którzy stali się ofiarami trudnej do opisania krzywdy. Z kolei w wielu przypadkach było też tak, że w sądzie oprawcy tłumaczyli się, że wykonywali prawo do wychowawczego karcenia nieletnich i „być może tylko trochę go nadużyli". Teraz tak już nie będzie. Prawo zabrania kategorycznie kar cielesnych w stosunku do nieletnich i to bez dyskusji. Zanim następnym razem skrytykujemy ten przepis pomyślmy przede wszystkim o tym , że ma on służyć tym najbardziej bezbronnym. Tym, których krzywdzą nawet ich rodzice.

W tym całym zamieszaniu brakuje mi tylko jednego: edukacji rodziców. Mam pretensje do rządzących, że znów „zaoszczędzili" na informowaniu i edukacji rodziców. Kilka spotów w ramach kampanii „Kocham, nie biję" i strona internetowa to jednak trochę za mało. Przecież rodzice, którym zakazano „dawania klapsów" nie dostali żadnych instrukcji jak wychowywać dziecko. Wielu z nas w dzieciństwie i w młodości dostawało w skórę (i pewnie wielu z nas uważa, że dzięki temu „wyszło na ludzi" i z perspektywy czasu zgadza się ze słusznością kar cielesnych). Część z nas nie zna innych metod wychowawczych w sytuacji nieakceptowanego zachowania dziecka. To jest duży problem, że tym rodzicom nie pokazuje się, w jaki sposób można wychować dziecko nie fundując mu kar cielesnych. Oni po prostu często nie wiedzą co robić i taki klaps może być przejawem bezradności.

Z nostalgią wspominam czasy dzieciństwa. Jako że nie byłem aniołkiem (ręka do góry kto był aniołkiem!) dobrze poznałem smak kabla od grzałki, który posiadała babcia czy subtelną wierzbową witkę pana od W-Fu w szkole podstawowej. Oczywiście, nigdy nie oberwałem za niewinność i tylko rzadko udawało mi się uniknąć kary za ewidentne przewinienia. Dziś będąc ojcem dwulatka (a „bunt dwulatka" tuż tuż) nie wyobrażam sobie, że mógłbym sprawić mu cielesną krzywdę. Nie jestem zwolennikiem bezstresowego wychowanie (uważam, że w ogóle nie istnieje coś takiego jak bezstresowe wychowanie), ale chyba wystarczająco dużo przeczytałem i chyba mam wystarczająco dużo zrozumienia dla jego rozwoju osobistego żeby musieć posiłkować się karą cielesną. Mam nadzieję, że będę potrafił wychować dziecko, choć pewnie jak każdy z nas nie mam sprawdzonych wzorców (oglądanie super – niani to chyba jednak trochę za mało), które zagwarantują, że dziecko wyrośnie na porządnego człowieka.

W ramach kampanii „Kocham, nie biję" opracowano niewielki poradnik „Co zamiast bicia?". Lepsze to niż nic. Z treścią można się zapoznać tu: http://www.kochamniebije.pl/Instead.aspx