A wszystko zaczęło się od spotkania

Mroźny, od trzęsących się zębów, środowy wieczór w klubie Czterech Róż i spotkanie przy ciepłej herbacie i kawie z historią żywą: panami Florianem Mocakiem i Tadeuszem Marcinkowskim - jednymi z ostatnich, którzy jeszcze żyją, współtworzących zielonogórskie i lubuskie środowisko filmowe ab init. z wręcz tytanem pracy Januszem Łomskim.
Tadeusz Marcinkowski

Mnóstwo wspomnień, jak to kiedyś było, jak się żyło, jak to się zaczęło, jak to wyglądało, jak się działało okraszonych masą starych zdjęć i papierów: poświadczeń, zaświadczeń, dyplomów itp. Na jednym z takich zdjęć - wypisz, wymaluj - zielonogórska, "własna", "rodzima" Pola Negri - Tamara Janowska, dusza LKF-u wg M. Ziemskiej.

Tamara Janowska

Pierwszy film Lubuskiego Klubu Filmowego powstał we współpracy z Niemcami, gdzie barierą do przełamania był język. Ze śmiechem Tadeusz Marcinkowski wspominał, jak to się dogadywano z sąsiadami zza Odrą i jak filmu nie odzyskano (Niemiec, który zabrał tenże film do Frankfurtu, jak się okazało później, uciekł z nim do RFN).

A wszystko zaczęło się od spotkania, integracji, od zainteresowań i, oczywiście, rarytasu technologicznego - kamery Mocaka. Najpierw prywatnie, "amatorsko", choć jako jedyni amatorskiego klubu nie stworzyli (z uwagi na kamerę!), a później od 1957 roku, działali już jako komórka Lubuskiego Towarzystwa Kultury pod nazwą Lubuski Klub Filmowy. I tak to się zaczęło. Zlecano im kręcenie filmów, jechali, kręcili, grali i dobrze się przy tym bawili.

Mocak ze swoją kamerą za którą rachunek ma do dziś

LKF nie miał problemów z cenzurą ani z władzą ludową, gdyż zajmował się produkcją filmową na tzw. zlecenie. Nie było więc problemów ze scenariuszami, mimo że trafiły się i niepochlebne opinie o scenariuszowej pięcie achillesowej LKF-u w Gazecie Zielonogórskiej. Florian Mocak jako operator filmowy ze szczegółami opowiadał, jak (z odpowiednią zgodą na piśmie od władz) jeździł do studia we Wrocławiu, by tam z negatywu przerzucać na pozytyw, po czym można było udźwiękowić film już w zielonogórskim studio Polskiego Radia. Z dumą i przyjemnością wspominał o dwóch (wręcz) miłościach: o nowoczesnej, jak na tamte czasy, kamerze filmowej, którą kupił za własne pieniądze, oraz o skuterze, którego zazdrościł nie tylko Tadeusz Marcinkowski.

Florian Mocak wspominał również, jak "na czarno" studiował w łódzkiej filmówce wraz z samym sami-wiecie-kim, tj. Romanem Polańskim.

Nie było oczywiście tak pięknie, łatwo i przyjemnie, co poświadczył Sybirak Tadeusz Marcinkowski, przywołując w pamięci swoją historię, jak z przyczyn politycznych wyrzucono go ze szczecińskiej szkoły ekonomicznej.

Przykrym wspomnieniem dla operatora LKF-u jest to, co się stało z masą materiałów studyjnych LKF-u, gdy klub przenosił się z Gwardii na Wyspiańskiego. Do dziś nie może chyba odżałować, ile sprzętu, materiałów rozkradziono czy wyrzucono.

Prawie setka filmów znajduje się na koncie LKF-u. Wszystkie są filmowym zapisem historii regionu. Centrala (Warszawa) miała Polską Kronikę Filmową, Lubuskie i Zielona Góra - LKF z tym że LKF nie był aż tak przesiąknięty propagandą jak PKF. Kiedyś Lubuski Klub Filmowy, dzisiaj - Lubuska Kronika Filmowa, zabezpieczona i zdeponowana w Archiwum Państwowym w Zielonej Górze, z siedzibą w Starym Kisielinie. Zarówno PKF, jak i produkcje LKF są cennym materiałem źródłowym do bliższego poznania innego świata, którym była Polska Ludowa (1944-1989). A propaganda? Można ją oddzielić, jak ziarno od plew tak, jak przeglądając stare gazety z okresu minionego ustroju.

Do spotkania dołączył zainteresowany LKF-em Aleksander Bruno Kieć. Od kilku lat organizowania festiwali Filmowej Góry wiele się na to zanosiło, ale, jak się wydaje, Filmowa Góra staje się lub też już jest kontynuatorką LKF-u czy idei LKF-u i jako ta kontynuatorka jest zainteresowana wspomnieć historię LKF-u.

Bruno

Tak to się zaczęło. Od spotkania.