Witamy w szkole

Kiedy wieki temu, wraz z koleżanką szykowałyśmy się do pierwszego w naszym życiu dnia w szkole, nasz starszy kolega wyraził własną opinię: „Oj dziewczyny z czego tak się cieszycie, szkoła to wcale nie taki raj. W szkole ciągle się coś musi. A to być cicho, a to uczyć się niepotrzebnych rzeczy. Nauczyciele bez przerwy mają o coś pretensję, drugoroczniaki dokuczają słabszym, rodzice stawiają ci jakiegoś „kujona" za przykład..."

I co się tu dziwić, że nasz zapał mocno osłab i zaczęłyśmy się dopytywać, czy można uniknąć chodzenia do szkoły. Niestety, nie dało się uniknąć obowiązku szkolnego i dlatego postanowiłyśmy uczyć się tak, by nie powtarzać klasy i szkołę skończyć w terminie.

Jeszcze za moich czasów, choć to nie było przed wojną - no, może przed stanem wojennym - stosowano (choć rzadko, ale jednak) kary cielesne. A to za złe zachowanie, a to za uporczywą nieznajomość tabliczki mnożenia. Zawsze powtarzam, że tabliczki mnożenia nauczyłam się ze strachu przed ową karą. Dziś takie metody są nie do pomyślenia, ale czy nie zdarza się, że nauczyciel być może nieświadomie upokorzy ucznia przed klasą? Bywa.

Był i swoisty wyścig, kto ma lepsze ciuchy, przybory szkolne itp., może nie tak drastyczny,jak obecnie, ale był. Bywały i szkolne ofiary losu, z których się wyśmiewano.

Najgorszym błędem jest wpajanie dziecku, że nauczyciel zawsze ma rację i że się nigdy nie myli.
To bzdura! Nauczyciel też człowiek i może się mylić, bywa czasami niesprawiedliwy i potrafi być uprzedzony do ucznia. Ilu z nas miało w szkole niesprawiedliwych nauczycieli? Na szczęście znakomita większość nauczycieli to ludzie oddani szkole i uczniom.

Przemoc w szkołach wśród uczniów jest tak stara, jak sama szkoła. Drugoroczni, ci z wyboru, to dopiero była zmora, wyrośnięci i często agresywni. Palili papierosy w toaletach, znęcali się nad słabszymi. Tylko dawniej się o tym nie mówiło, nie wiem, dlaczego?

Szkoła jest jak małe miasto, można tu spotkać przedstawicieli wszelkich grup społecznych .

Wmawianie dziecku, że wszyscy są mili i powinno się starać być lubiane przez wszystkich, to największa bzdura. Wśród dzieci są mali cwaniacy, wyłudzacze – daj mi swój piórnik, a będę cię lubił a jak nie to powiem wszystkim, że to, czy owo.

Program nauczania się zmienia, ale jedno pozostaje niezmienne, wymagania na lekcjach WF. Nie wiem, dlaczego ktoś sobie wymyślił, że sprawność fizyczna jest zależna tylko i wyłącznie od wieku.

Toż ktoś o wzroście 150 cm. nie skoczy w dal tyle samo, co ten, co ma tego wzrostu dobrze powyżej 170 cm.

Czy naprawdę nie da się nic z tym zrobić?

Często po latach okazuje się, że ktoś, kto nie był wzorowym uczniem i przepowiadano mu raczej kiepską przyszłość, świetnie radzi sobie w życiu. Jest ciekawym człowiekiem  ma sukcesy w pracy, kończy studia (choć najpierw uważano, że szkoła zawodowa to i tak szczyt jego możliwości).

W szkole nauczyciele nie maja czasu na pochylanie się nad każdym. Cenieni są uczniowie nie sprawiający problemów. Uczniowie często wkuwają na pamięć cały materiał i zdarza się, że ten, kto ma dobrą pamięć, jest prymusem, a jak do tego jest milutki, to czego więcej chcieć?

Oczywiście, im dalej w edukację, tym trudniej jest „kujonom", ale czy po drodze nie zniechęca się tych naprawdę zdolnych?

Szkoła to nie raj i o tym powinno się mówić dzieciom, ale bez szkoły po prostu nie da się żyć.

Dziecko wcale nie musi kochać szkołę. To szkoła powinna kochać dzieci.