Uśmiechnij się! Rozmowy z dziećmi, trudne pytania…

Rozmowy z dzieckiem to duża przyjemność, doceniam to teraz, mając już wnuki. Gdy moje córki były małe, pośpiech i ogrom obowiązków często powodowały brak czasu na dłuższe rozmowy, ich pytania zaskakiwały mnie, wówczas młodą matkę i nie zawsze odpowiadałam tak, jakbym to dzisiaj zrobiła.
Ale, to chyba normalne, że uczymy się całe życie i często do roli matki, ojca dorastamy zostając dziadkami. No cóż, lepiej późno niż wcale.

Kilka takich pytań i rozmów z moimi córkami zapamiętałam, a że można się z nich pośmiać, dzielę się nimi z Mm-kowiczami. Ostatnio, jak wszyscy chyba zauważyli, preferuję hasło, że  „ŚMIECH TO ZDROWIE”.

- 4,5 letnia córka pyta mnie: „Mamo, jak urodziłaś Magdę?” Ja, przy myciu naczyń, zaskoczona odpowiadam ( bardzo to było niepedagogiczne, dzisiaj to wiem), „Iwonko, zupełnie tak samo, jak ciebie”. Dziecko odeszło, ja odetchnęłam z ulgą, za chwile jednak wraca i słyszę: „Mamo, ale ja naprawdę nie pamiętam, jak Ty mnie rodziłaś”.

- Moje córki są bardzo różne i tak było od dziecka. Myślę, że to, co teraz napiszę dobrze zobrazuje tę różnicę.
- Wybieramy się do dziadków na Wigilię. Starsza córka biega i woła: „Dajcie mi jakąś dużą torbę, bo muszę spakować prezenty, jakie dla wszystkich zrobiłam”. Młodsza o 4 lata córka też biega i woła: „Dajcie mi dużą torbę, żebym miała w czym przynieść prezenty, które dzisiaj dostanę”.
Nic dodać, nic ująć.

- Bawimy się w sklep, ja kupuję, córka sprzedaje. Widzę cenę ziemniaków 3zł. Wiedząc, że to będzie zbyt trudne dla dziecka z klasy pierwszej ( widać złośliwa kiedyś byłam) proszę ją o pół kg. ziemniaków. Dziecko się zawahało i słyszę: „Mamo, chwileczkę, bo ziemniaki właśnie potaniały”. Zamazała cenę i napisała 2 zł.

- Zaglądam do zeszytu córki i widzę, że wyraz „wierzchołek” jest użyty trzykrotnie i za każdym razem inaczej napisany, bo „sz”. „rz” i „ż”. Pytam ją, dlaczego tak napisała. Odpowiedź brzmiała: „Co miałam zrobić, nie wiedząc jak się pisze. Któreś na pewno jest dobrze”.

- Ta sama córka, mająca kłopoty z ortografią, zaczęła chodzić na korepetycje do polonistki, mojej koleżanki. Na którejś lekcji napisała „narzyczony”. Polonistka zwróciła jej uwagę, że jeżeli tak kiedyś napisze do swojego narzeczonego, to on nie będzie zadowolony. Na co moje dziecko szczerze odpowiedziało: ”Ale ja proszę pani nie będę miała narzeczonego, bo tak, jak pani, zostanę starą panną”.
Polonistka ze śmiechu nie mogła prowadzić przez jakiś czas lekcji. Jej mama, która to słyszała uciekła do innego pokoju dusząc się śmiechem.
Na szczęście obie z poczuciem humoru. Koleżanka, już nie stara panna, wspomina to do dzisiaj i wiele naszych wspólnych znajomych miało ubaw.

- Rozmowa z córką: „Mamo, jak skończę szkołę podstawową, to już będę miała spokój?” Więc tłumaczę, że potem szkoła średnia i znowu słyszę: „I po czterech latach koniec?” Zaczynam typową gadkę rodziców, że jak chce kimś w życiu być, to studia…i takie tam teksty wstawiam.… Córka po namyśle mówi: „ Mamo, ja pójdę w takim razie na studia, bo ja bardzo chcę kimś w życiu być, ja będę lody w kiosku sprzedawała”.
Oczywiście nie mam nic przeciwko sprzedawaniu lodów w kiosku, gdyby ktoś to tak odebrał, ale już nie tłumaczyłam, że do tego studia koniecznie nie są potrzebne.

Jeżeli czytając zebrane tutaj moje rozmowy z córkami wywołały uśmiech, to się cieszę.
Czytałam na Mm-ce rozmowy Bogusława_ZG z wnusią, szczerze się uśmiałam, szczególnie z tych butów, których nie chciała pobrudzić i z zakopanego samochodu.
Namawiam do podzielenia się swoimi perełkami z rozmów, z dziećmi.

O swoich rozmowach z wnukami napiszę w innym artykule i zapewniam, że będzie śmiesznie.