Uroczy albumik artystów z UTW - próba recenzji

Książeczka kwadratowa w formie, o boku 21 cm, dziwi a nawet zaciekawia nocnym zdjęciem z dominującymi dwoma rozgwiazdami. Ktoś nie obeznany z zaułkami zielonogórskiej starówki dopiero po chwili rozpoznaje to miejsce. Tak, to zbieg ulic Jedności, Sobieskiego i Kasprowicza, fotografowany ze ścieżki prowadzącej do schodów sądowych.

Przejrzałem fotografie, przeczytałem teksty organizacyjno-promocyjne i postanowiłem pochwalić: >>Album „Zielona Góra w obiektywie" prezentujący twórczość naszych słuchaczy [który] jest jednocześnie ich „malowanymi", często nieodkrytymi portretami<<, jak napisała w słowie wstępnym Zofia Banaszak - Prezeska UTW.

Dla lepszej orientacji, na swoim egzemplarzu ponumerowałem strony od 1 do 60.

I teraz mogę wskazać fotografie, które mnie zainteresowały na tyle, aby je pochwalić.

Większość fotografii to stabilne „pocztówki", ale są też fotografie zatrzymujące w kadrze aktywne działanie.

Oto na stronie 18 Barbara Barszczewska z codziennego przemarszu Bachusa wyłuskała artystę że szklaną kulą, poprzedzającego Bachusa, który nie patrzy w obiektyw, bo właśnie rozmawia z maską jakiegoś zbója.

Zdjęcie jest dobrze skadrowane i wzbogacone wydrukowanym obok wierszem (pisanym konwencjonalnie, z rymami).

Na stronie następnej też jest wiersz, nawet piękny w treści, o prostym tytule „Hej winobranie". Cieszą słowa: „wychyla Bachus toast za Zieloną Górę ...

Ale sąsiadująca z nim fotografia (Reginy Chocha) zawiera multum filiżanek, talerzy, solniczek, sosjerek, a żadnego pucharu nie widać. Nawet krzewu winnego, nawet liścia , nawet sztucznego pozazdroszczono a przecież są w albumiku widoki winnic.

Na moją uwagę, że Andrzej Kozak niedbałym kadrowaniem zmarnował widokówkowe ujęcie kilku rzędów parku winnego z potężną bryłą palmiarni w tle - zapewne odezwą się głosy, że przecież... itd. .

Ale na następnej fotce, z dziesiątką Pań, stojących na wysokim poziomie najwyższego palmiarnianego pomostu „mistrz spustu migawkowego" uwiecznił dziesiątkę szczęśliwych pań, udających chórek dla Kasi, która trzyma mikrofon i zaraz będzie recytowała (a może śpiewała) swój poetycki tekst.

Na stronie 23 wydrukowano fotografię w rodzaju: scena rodzinna". Dziewięć pań ustawiło się na postumencie przed Bachusem wykorzystując go jako ławki czy stopnie.
Bachus, zasłonięty uroczym stożkowym kapeluszem może jedynie odczuwać satysfakcję, że urocza pani z ogromnym dekoldem okolonym sznurem białych korali błogim wyrazem twarzy sygnalizuje pełną satysfakcję siedzenia na kolanach męskiego bożka.

Z dziewięciu pań, osiem jest uśmiechniętych. A jedna, siedząca z boku taka jakaś zamyślona, smutna prawie. Jakby z innej bajki. I trzeba odwrócić stronę aby zobaczyć głębokie przeobrażenie.

Ta smutna i poważna pani, w tym samym berecie z białą lamówką, oparta o mocne ramię mosiężnego Bachusa emanuje szczęściem. Poza - zalotna, błogi uśmiech gdy prawa ręka bukiecikiem pieści gołe podbrzusze boga rozkoszy. Zdjęcie Grażyny Kotula-Łojko mogłoby ozdabiać podręczniki wychowania seksualnego.

Pani Barbara Barszczewska, kobieta przecież energiczna, wydała (zwyczajem fotografów) komendę "proszę o uśmiech" i grupka pan (strona21) poszła na całość. Modelka w centrum roześmiała się na XXL.

Tu przerywam chwalenie pani Barszczewskiej a fotkę ewidentnie zmarnowaną przemilczę boć nie chcę burzyć miłego nastroju. Jeszcze by się Miła Pani Barszczewska obraziła

Pochwalę Tercet Aktywnych Pań, tworzących redakcję merytoryczną i techniczną, To pani Barbara Konarska pięknie opisująca wrażenia patriotyczno - historyczne, Pani Zosia Banaszak trzymająca władzę szefowej Uniwersytetu Trzeciego Wieku i wrażliwa na piękno obrazu Pani Barbara Barszczewska, posługująca się dość rzadko pięknym przecież imieniem Barbara.

Oj, rozpisałem się o tym albumiku wydanym przez Zielonogórski Uniwersytet Trzeciego Wieku przy pomocy finansowej Miasta Zielona Góra.

Ktokolwiek gromadzi biblioteczkę wydawnictw o Naszym Mieście, ten niechaj spieszy z zakupem tej pozycji.

AAAby lepiejpoznać autora warto na mmzielonagora.pl przeczytać:

[9 VIII 2010] Legenda o chłopcu z konikiem - rzeźbie stojącej w Parku Winnym

[6 VII 2010] Z pamiętników Człowieka Niezmiernie Wrażliwego

[21 VII 2010] Piątkowymi wieczorami Duch Kata wałęsa się po Starówce

Ja nie miałem wpływu na „przypisanie" artykułów zalecanych z automatu.

Pozdrawiam Cię Wierny Czytelniku !