Tłum w kościele św. Marcina podczas Foto Day

Nie musicie jechać gdzieś do Paryża lub jeszcze dalej, by zobaczyć śliczne zabytki. Wybierzcie się z nami. Do podzielonogórskiej Świdnicy. To tylko kilka kilometrów – pisałem przed dwoma dniami, zachęcając do wizyty w kościele św. Marcina. I przyjechaliście. Świątynia dosłownie pękała w szwach. – Tłum jak na pasterce – z podziwu kręcił głową proboszcz Andrzej Pomietło, który  specjalnie dla czytelników „GL” otworzy kryptę, a wspierająca przedsięwzięcie gmina oświetliła ciemne pomieszczenie.

Kiedy o 18.30, z fotoreporterem Pawłem Janczarukiem przyjechaliśmy do Świdnicy wokół świątyni kręcili się zwiedzający. W środku było już kilkadziesiąt osób. Nie było problemu ze znalezieniem wolnego miejsca. Jednak start zaplanowaliśmy na 19.07 kiedy to miejscowości przyjeżdża podmiejski autobus linii 28.

- Powinniście zorganizować jeszcze policjantów z drogówki, którzy kierowaliby ruchem. Cała okolica zastawiona jest samochodami – zameldował Lech Aksiuczyc. A jeszcze mieliśmy trochę czasu do pokazu.

- Czekajcie na nas, już wjeżdżamy do wsi – o wyznaczonej godzinie Janczaruk odebrał telefon. W kościele nie było już miejsca. Zwarty tłum zapełnił wszystkie wolne skrawki świątyni. Wolne miejsce było jedynie przy ołtarzu. Pewnie dlatego, że dostęp do niego zagradzał ekran, na którym w błyskawicznym tempie pokazaliśmy najciekawsze miejsca w kościele i historię odkopywania krypty.

Po kwadransie takiego wstępu ks. Pomietło zaczął opowiadać o ciekawostkach w świątyni a do krypty weszli pierwsi zwiedzający. W pięcioosobowych grupach. Na kilka minut każda. Prawie wszyscy z aparatami, przy halogenach oświetlających wnętrze niepotrzebne były statywy.

- Coś niesamowitego. Od 30 lat mieszkam w Świdnicy. Słyszałam o tej krypcie, ludzie cos tam opowiadali. Jak się trafiła okazja to zaraz tutaj przyszłam. Takie cuda w mojej Świdnicy. W człowieku budzi się patriotyzm lokalny – mówi Bogumiła Hajdasz.

W Świdnicy od lata mieszka też Agata Pańtak. – Starszy brat opowiadał, że kiedyś można było zobaczy ć więcej przez okienko pod sufitem – opowiada. – Musiałam tutaj przyjść i zobaczyć te trumny.

Nie wiadomo kiedy się taka okazja powtórzy. Dlatego wszyscy karnie stali w kolejce. Prawie nikt nie rezygnował. Przy okazji można było podziwiać piękne zdjęcia świątyni prezentowane przez Pawła Janczaruka.

- Panie Tomku, za dużo pan o tym miejscu pisał. Wystarczyłby jeden mały artykuł – kilka osób tego wieczoru przekornie wypominało mi dziennikarską aktywnośc.

- Czemu?

- Jakby pan prawie nic nie pisał, to przyszliby tylko najbardziej zainteresowani i nie byłoby takiego tłoku.

Tylko jak rozróżnić tych bardziej zainteresowanych od tych średnio zainteresowanych? – Myślę, że jest tutaj jakieś 400 osób – wciąż z niedowierzaniem kręcił głową proboszcz Pomietło. – Tyle ludzi. Coś wspaniałego. Niech podziwiają.

I wszyscy chcieli wejść do krypty. Mało kto rezygnował. Kolejka ciągnęła się przez cały kościół. Ostatni do krypty zszedł Krzysztof Stefański, pracownik gminy, który zawiadywał ruchem. Była 21.44.