Spoczęli kiedyś w polskiej ziemi

Mówi się, że jak chcesz poznać historię miasta czy kraju, chodź na ich cmentarze.

Zrozumiałam to, gdy znalazłam się na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Zwiedzanie samego miasta, które zachwyca swym pięknem i atmosferą to za mało, żeby zgłębić jego historię. Ona jest tam, na Łyczakowie.

To miejsce wyjątkowe i bardzo piękne, mówiące dużo o historii miasta i jego mieszkańców. Pochowanych jest tam wielu Polaków. Ludzi zasłużonych dla kraju, wielkie postaci polskiej polityki, nauki, kultury i sztuki.

Chodząc alejkami nekropolii co chwilę spotykamy nazwiska, które znamy z lekcji historii i języka polskiego.
Maria Konopnicka, Gabriela Zapolska, Artur Bełza, Julian Ordon, Artur Grottger, Stefan Banach, Seweryn Goszczyński, Zygmunt Gorgolewski, Benedykt Dybowski to nazwiska bardzo znane ( kto zapomniał odsyłam do Wikipedii) i wiele innych polskich nazwisk.

Znajduje się tam kwatera Powstańców Listopadowych i Styczniowych.
Do głównej nekropolii lwowskiej należy także pomnikowy cmentarz wojskowy Polaków poległych na Ziemi Lwowskiej w latach 1918-1920, w walkach o Lwów (Orląt Lwowskich).
„Umarli, abyśmy byli wolni" – głosi napis na ogromnym pylonie.
Tutaj, gdy patrzy się, w jakim wieku byli ci co zginęli, żal szczególnie ściska serce.

Cmentarz Łyczakowski powstał w roku 1786, a najstarsze zachowane płyty nagrobne pochodzą z lat 1787 i 1797.
Miejsce dumne, smutne i nostalgiczne. Grobowce i rzeźby na nich bardzo piękne, często zniszczone, bo czas zrobił swoje, a wielu Polaków wyjechało, wielu umarło, więc trudno się temu dziwić.

Mimo, że nie w Polsce, moim zdaniem, Cmentarz Łyczakowski jest też naszym dobrem narodowym.

„Z pamięci o bliskich utkana jest nasza tożsamość". Zapalmy 1. listopada ten jeden znicz więcej.