Skutki bezrobocia: izolacja, konflikty, wypalenie

Taki los właśnie spotkał wielu Polaków w ciągu ostatnich kilku lat. Kryzys gospodarczy spowodował upadek wielu, dotychczas dobrze prosperujących firm. Moment, w którym człowiek dowiaduje się o utracie pracy jest dla niego prawdziwym szokiem. Taki szok może trwać nawet przez kilka miesięcy. Towarzyszą mu zazwyczaj stany lękowe, apatia, poczucie zagubienia oraz nagle wybuchy złości. Gdy mija pierwszy szok, a pracy dalej nie ma, pojawia się u bezrobotnego zwana faza pseudooptymizmu. Polega to na tym, że szuka się wtedy dobrych stron bezrobocia. Pojawiają się tutaj między innymi takie argumenty jak możliwość spania do późna, zajęcia się domem i poświęcenia w pełni rodzinie oraz możliwość poświęcenia się w pełni swojemu hobby (np. wędkarstwu).

Niestety w krótkim czasie bezrobotny uświadamia sobie, że doskwiera mu poczucie izolacji. Brakuje mu dawnych więzi ze światem zawodowym, zarówno tych ekonomicznych jak i społecznych. Faza pesymizmu zazwyczaj przychodzi po około pół roku od momentu utraty pracy i braku możliwości znalezienia nowej. W tym okresie człowiek zaczyna mieć poczucie beznadziejności. Przekonany jest o swojej bezużyteczności i o tym, że choćby nie wiadomo, co zrobił to i tak nie znajdzie żadnego zatrudnienia. Im dłużej taki człowiek pozostaje bez pracy, tym bardziej pogłębia się jego depresja. Urywają się jego kontakty ze znajomymi, zaczyna u niego występować tak zwana fobia społeczna. Bezrobotny izoluje się od świata i najchętniej nie wychodziłby już nigdy ze swojego domu czy innego miejsca, w którym czuje się w miarę bezpiecznie i może liczyć na izolację od społeczeństwa.

Taki sposób myślenia oraz negatywne nastawienie do innych ludzi bardzo często prowadzi do konfliktów w rodzinie.

Kolejne negatywne skutki takiego stanu to pogorszenie się zdrowia fizycznego oraz psychicznego. Im dłużej człowiek pozostaje bez zatrudnienia tym trudniej później jest mu znaleźć pracę. Sami pracodawcy niechętnie zatrudniają osoby, które przez długi okres czasu były pozbawione pracy. Wynika to z przekonania, że w czasie tak zwanej "bezczynności zawodowej" została utracona u bezrobotnego duża część jego zdolności fizycznych czy umysłowych. Ponadto wykazano, że osoby, które przez długi okres czasu nie miały zatrudnienia częściej podatni są na różnego rodzaju choroby.

Wynika to częściowo ze złego sposobu odżywiania się oraz długotrwałego stresu. Obniżona samoocena wywołana zarówno nie znalezieniem zatrudnienia jak i odrzuceniem z grona z
znajomych również negatywnie oddziałuje na stan zdrowia. Człowiek przestaje o siebie dbać i wyjawia apatyczne przekonanie, że jest mu wszystko obojętne.

By uniknąć ciężkiej depresji oraz katastrofalnych skutków długotrwałego bezrobocia warto jest wybrać się do psychologa od razu, kiedy rozpoznamy u siebie lub u bliskiej nam osoby stany
depresyjne.