Recenzja spektaklu " Księga Dżungli " - na podstawie próby generalnej

    Spektakl w adaptacji i reżyserii Jerzego Bielunasa, choreografii  Macieja Florka - ,,Gleby", z muzyką Mateusza Pospieszalskiego to duże wydarzenie w Lubuskim Teatrze im. L. Kruczkowskiego.

     Na oczach widzów rozgrywa się dramat samotnego chłopca, który nie może znaleźć swojego miejsca na ziemi, ponieważ przyszło mu żyć w dwóch światach, które się wzajemnie wykluczają, są sobie wrogie. W rolę Mowgliego wcielił się Ernest Nita i od początku do końca urzeka swoją grą. Jest wyjątkowo sprawny, wszędzie go pełno, na dole,  na górze, trudno za nim nadążyć wzrokiem. Raz jest lekkoduchem lubiącym bawić się z małpami, to znowu pilnym uczniem, zaraz potem groźnym przeciwnikiem dla swoich wrogów, po kochającego, wrażliwego syna. To wspaniała rola i świetnie sobie z nią, moim zdaniem, aktor poradził.

      Zmierzyć się z powieścią Rudyarda Kiplinga na pewno nie jest łatwo. Na scenie kilkunastu aktorów, akrobatów i tancerzy, w różnobarwnych, obszernych i chyba niezbyt lekkich strojach grają cały przekrój zwierząt jakie zamieszkują dżunglę i mieszkańców hinduskiej wioski.

Aktorzy grają po kilka postaci, do których muszą zmieniać stroje. Tańczą, biegają, skaczą i to na dużych wysokościach, wykonują wręcz akrobatyczne ewolucje. Temu wszystkiemu towarzyszy wspaniała muzyka, która też ilustruje fabułę, a w hinduski, orientalny świat przenosi widza muzyka grajka - Jerzego Nowaka, który gra na niespotykanym instrumencie, jakim jest indyjsko - perski sitar.

      Gromada wilków momentami przeraża, bardzo groźny jest szakal Tabagni oraz tygrys Shere Khan, lęk budzi wąż Kaa, ale gdy uwalnia od małp Mowgliego, widz patrzy na niego przyjaźnie.

Rozśmieszają i budzą sympatię małpy skaczące na dużych wysokościach oraz miś Baloo - nauczyciel Mowgliego, którego gra Janusz Młyński. Wyjątkowo barwna, będąca w ciągłym ruchu papuga Ara, w którą wcieliła się Marta Frąckowiak, bardzo mi się podobała. Zrobiłam jej dużo zdjęć, niestety są poruszone.

 Pantera Bagheera, wilczyca Raksa, zadziwiają i budzą podziw swoimi kocimi ruchami, a grają znakomicie: Anna Haba i Urszula Anna Zdanowicz.

     Wiele scen granych w tym spektalu rozpala emocje widza, m.in.scena w skarbcu, czy scena zabicia tygrysa, a scena z bawołami jest wręcz niesamowita, jak niesamowity jest pomysł na  ich kostiumy.

Nie brakuje w sztuce scen wzruszających, jak te z matką Mowgliego, Messuą  - Tatiana Kołodziejska. Wzruszają też teksty śpiewanych piosenek.

     W grze aktorów zachwyciła mnie ich gra ciałem. Maski zasłaniają im częściowo twarz, więc mimika schodzi na plan dalszy.Ciałem wyrażają swoje emocje i  zdumiewające jest to, jak to robią. Patrząc na aktorów grających np.małpy, ja te małpy widziałam.Tutaj ogromne słowa uznania dla choreografa Macieja Florka.

     Przedstawienie, poprzez przekazanie widzowi kilku życiowych mądrości, jest bardzo wychowawcze. Nie koniecznie widz usłyszy tutaj o sobie, czyli o człowieku, rzeczy pozytywne i będzie musiał się nad nimi dłużej zastanowić. Z ust Baloo padają mocne i mądre słowa o nauce, przyjaciołach, na które na pewno zwróci uwagę każdy, kto na spektakl pójdzie.

Osobiście wszystkich do tego zachęcam.

      Załączam zdjęcia mając świadomość ich niedoskonałości.