Rak to jeszcze nie wyrok. Moja walka z nowotworem

W S P O M N I E N I A

Poobiednia drzemka nie przyniosła spodziewanego spokoju. W głowie kłębiły się nadal ponure myśli. Pozostało jeszcze aż osiem dni do otrzymania wyników. Już jest wieczór, ale sen nie nadchodzi. Przewracam się z boku na bok. Spoglądam na zegarek, dochodzi północ.

Jestem już bardzo zmęczona. Wreszcie nadchodzi upragniony sen.

Tak mija kolejnych siedem dni.

Jestem bardzo zaniepokojona, co mi przyniesie ten nowy dzień. Na oddziale zaczyna się krzątanina. Wkrótce będzie obchód. Ordynator nie ma wesołej miny. Mam się zgłosić do pokoju lekarskiego. Bardzo spokojnie, lekarz prowadzący informuje mnie, że mam raka jelita grubego.

Zaczynam płakać, jestem załamana, dla mnie to wyrok.
Lekarz mnie pociesza, mówi, że 25% ludzi wychodzi z tego. Ma nadzieję, że będę wśród tych 25%. Ja też chcę w to wierzyć.

Dostaję dwa dni przepustki do domu na załatwienie pilnych spraw. Jeśli się zdecyduję, to za dwa dni idę na operacyjne usunięcie tego, co zagraża mojemu życiu.

Znów jestem w szpitalu, ale na innym oddziale. Teraz to Oddział Chirurgii i Onkologii. Cała rodzina jest ze mną. Wszyscy mnie wspierają. Przyszedł kapelan. Przyjęłam Sakrament Chorych. Siostra, pielęgniarka, czekała, aby zawieźć mnie na salę operacyjną.

Jedziemy.

Koła łóżka, na którym mnie wiozą, stukają jednostajnie du, du, du...... Jesteśmy już na sali, ale okazuje się, że czegoś brakuje. Odwożą mnie na moją salę. Boję się, że to zły omen. Wszyscy czekają. Mijają minuty, a mnie się wydaje, że to trwa całe godziny. Wreszcie po raz drugi siostra zabiera mnie na salę operacyjną. Znów koła stukają du, du, du,...

Na sali już komplet lekarzy i sióstr. Jeszcze kilka pytań i zapadam w niebyt. Po wybudzeniu nie wiem, gdzie jestem. Gdy zobaczyłam siostrę w bieli, myślałam, że, jestem w niebie. Siostra się uśmiechnęła i powiedziała, że na razie tu na ziemi. Dodała, że jest dobrze, bo nie mam stomii, czego się bardzo obawiałam. Gdy mnie przywieziono na salę, wszyscy moi najbliżsi już na mnie czekali. Przywitałam się ze wszystkimi i zapadłam w bardzo długi sen. Syn załatwił dla mnie prywatną pielęgniarkę. Tak naprawdę to tylko dzięki jej szybkiej i fachowej interwencji ja żyję. Udusiłabym się własnymi wymiocinami, jakie zdarzają się po narkozie.

Dziękuję całemu personelowi szpitala za wszystko. Dzięki nim dostałam szansę na nowe, już drugie życie.

Jestem uczulona na prawie wszystkie środki przeciwbólowe dlatego po operacji dostawałam m o r f i n ę. Po niej miałam majaki. To był po prostu horror. Widziałam lekarzy, których przecież wcale w mojej sali nie było. Miałam wrażenie, że spadam pod pędzący pociąg. Spałam prawie na ścianie, a może wcale nie spałam. Sama nie wiem, czy to był sen, czy jawa. Po trzech dniach, a właściwie nocach, poprosiłam lekarza o odstawienie morfiny. Powiedział, że nie wytrzymam z bólu, ale ja już nie raz wytrzymywałam bardzo duży ból i tym razem też sobie poradziłam, choć przyznaję, że było bardzo ciężko. Czułam się coraz lepiej. Po kilku dniach wyjęto mi dren i niestety zemdlałam. Po prostu jestem uczulona na widok własnej krwi. Uraz pozostał jeszcze z dzieciństwa, gdy uratowałam życie mojej własnej siostrze, której noga została przebita kosą na wylot w łydce. Do dziś mam kłopot przy pobieraniu krwi, ale po prostu nie patrzę w tę stronę i jakoś daję sobie z tym radę.

Dzień przed planowanym wypisem ze szpitala przyplątało się zapalenie pęcherza, co spowodowało, że przedłużył się mój pobyt w szpitalu o kilka dni.

W końcu radość, wracam już do domu. Nie będę czekała na odwiedziny męża lub dzieci, ale będę już w domu z całą rodziną. Już w gronie rodziny pozostało czekanie na wynik. W międzyczasie miałam usunięte szwy. Poszło o wiele lepiej.

Wreszcie jest wynik. Po operacji pozostały pojedyncze komórki rakowe. Czeka mnie więc chemioterapia.

Jestem przerażona, ale się nie poddaję. Zostałam bardzo szybko przyjęta na oddział dzienny. Polegało to na przyjmowaniu chemii przez pięć dni w tygodniu. Następne trzy tygodnie były wolne od chemii dla podratowania zdrowia i tak przez sześć miesięcy. Po drugim dniu brania chemii myślałam, że to już ze mną koniec. Nie mogłam nic jeść, ani pić. Gryzłam wodę, nie mogłam połykać własnej śliny. W nocy syn zawiózł mnie do szpitala na oddział laryngologiczny. Tam pani doktor zapisała mi lekarstwa, które pomogły. Mimo, że nadal miałam całą jamę ustną owrzodzoną, to jednak mogłam chociaż pić. Najłatwiej mogłam połykać letnie mleko. Mimo, że czułam się fatalnie, wiedziałam, że muszę wytrzymać. W czasie brania chemii schudłam, aż dwadzieścia pięć kilogramów. Było mi lżej, tylko rodzina po cichu szeptała, że mama przez to schudnięcie, to im się postarzała, ale to był mały pryszcz.

W czasie tych sześciu miesięcy wydarzyły się dwie uroczystości, w których nie byłam w stanie uczestniczyć. Były to mianowicie: roczek mojej wnuczki Weronisi i osiemnaste urodziny siostrzenicy mojego męża. Leżałam w łóżku z miską pod głową. Przed szóstą ostatnią chemioterapią był ślub mojego syna. Ślub był zaplanowany zanim ja jeszcze zachorowałam. Musiałam na nim być. Byłam, mimo że czułam się nie najlepiej. Część z gości była zdziwiona, że zmieniłam kolor włosów, a ja miałam dobrze dopasowaną, piękną perukę. Własnych włosów jeszcze nie miałam, gdyż jeszcze nie odrosły. Chemia niszczy wszystko.

Od mojej operacji minęły trzy lata.

Wyniki są różne, raz lepsze raz gorsze, ale się nie poddaję. Mam dla kogo żyć. W sobotę moja wnuczka Weronisia skończyła cztery latka, a miesiąc wcześniej wnuczek Piotruś skończył roczek. Zrobiłam im wiele zdjęć na pamiątkę, bo fotografia to moje hobby. Te moje wspomnienia piszę dzięki mojemu sąsiadowi, który wypożyczył mi komputer do czasu, aż sobie kupię własny. Te wspomnienia piszę dla takich ludzi jak ja, aby wiedzieli, że rak to jeszcze nie wyrok. Trzeba walczyć, trzeba mieć dla kogo żyć. Życie jest takie piękne. Trzeba tylko docenić jego piękno. Nie można gonić tylko za fortuną, bo życie tak szybko ucieka, a minionego czasu nikt nam nie wróci. Gdy się budzę, to cieszę się, że nadal jestem wśród rodziny, którą bardzo kocham i dla której nadal warto żyć. Na tym kończę te moje wspomnienia. Jeżeli komuś pomogą, będzie to dla mnie wielka radość. Jestem szczęśliwa , że nadal Ż Y J Ę .

MARIA

Zielona Góra dnia 1 czerwca 2009 roku.

PS. Od napisania tych wspomnień minęło 2,5 roku. Sąsiad, dzięki któremu pisałam te wspomnienia, już nie żyje. Moja wnuczka już chodzi do I klasy, jako sześciolatka, a wnuczek do przedszkola. Zaczęłam pisać artykuły na MM-ce.

Bardzo lubię spotkania z nowo poznanymi ludźmi. Jestem słuchaczką Zielonogórskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Bardzo polubiłam fotografię i robię coraz więcej zdjęć, które nie zawsze mnie zadowalają. W tym roku obchodziliśmy 40. rocznicę naszego ślubowania, która była bardzo uroczyście zorganizowana przez USC w Zielonej Górze. Cieszę się nadal z życia i życiem. 
Dzisiaj już jest 2011-12-10.

Tak jak Tomek, wysłałam podobny tekst na konkurs i dostałam nagrodę pocieszenia. Największą nagrodą dla mnie będzie, jeżeli to przeczyta wiele podobnych do mnie osób i będzie walczyć o swoje życie.

POWODZENIA