Projekt „Lubuski Przedsiębiorca" widziany oczyma uczestnika

Od redakcji:
jest to odpowiedź na artykuł MM-kowiczki Zielonogórska:
Lubuski Przedsiębiorca - Fakty i Mity, cała prawda 

* * *

Nie chwaląc się, biorę udział w tym projekcie, bo pewnie jak większość ludzi na świecie chciałbym być swoim własnym szefem. Faktycznie jest o co walczyć i zainteresowanie jest ogromne, ponieważ to są stosunkowo łatwe pieniądze do rozliczenia. Stosunkowo łatwe to nie znaczy, że łatwe w ogóle. To znaczy, że jest odrobinę łatwiej niż gdzie indziej.

Przede wszystkim nie mogę się zgodzić, że zawsze jest potrzebny wkład własny. Co prawda założyłem minimalny wkład własny w swoim biznesplanie, ale na działalności typu "buda z hotdogami" wcale nie jest potrzebne więcej niż 40 tysięcy. Wiem dokładnie, bo koledze, który taką działalność chciał założyć pomagałem zmontować budżet i "da radę". Może jeśli chodzi o szanse na dostanie pieniędzy na taki projekt jest gorzej, bo w końcu czy w naszym mieście potrzebna jest kolejna buda z fastfoodem? Chyba raczej nie. Znalazłbym też kilka innych rodzajów działalności, na które nie potrzeba aż tak dużo pieniędzy.

Druga sprawa, że jak już przedsiębiorca założy swoją działalność to też nie jest zupełnie sam. Przez pierwszy rok dostaje co miesiąc 700 złotych. Niby niedużo, ale z pewnością na początku działalności przydatny grosz na ZUSy i inne opłaty. W końcu nie od dziś wiadomo, że biznes nie rusza z kopyta zaraz po jego założeniu. Te „drobne" są na początku jak znalazł, żeby nasz pomysł nie umarł śmiercią naturalną.

Nawet gdyby coś się naprawdę nie udało to ten nasz młody człowiek, który zakłada działalność też nie jest na straconej pozycji. Działalność jest zobowiązany prowadzić tylko przez rok. Założenie programu jest oczywiście takie, że tę działalność przez ten pierwszy rok rozkręci i będzie ją prowadził przez wiele, wiele lat, ale gdyby coś się stało wcale nie musi zwracać dotacji. Zapewne jest wiele osób, które bardzo by chciały być przedsiębiorcami, ale po roku prowadzenia działalności po prostu stwierdzą, że bycie biznesmenem nie jest ich powołaniem. Zresztą potwierdza to statystyka, która mówi, że większość przedsiębiorców zamyka firmę w okresie krótszym niż trzy lata.

Te trzy argumenty powodują, że konkurencja o środki jest dość duża, a nawet bardzo duża. Nie brakuje też osób cwanych, które wyjdą z założenia:" staram się o te pieniądze, bo wystarczy że rok firma będzie „półżywa", a rzeczy zakupione z dotacji zostaną dla mnie". Większość jednak pewnie marzy po prostu, żeby stworzyć biznes na wiele lat, który będzie im przynosił realne pieniądze. Wizja dojścia kiedyś do sytuacji kiedy będzie się zarabiało kilka ciężkich tysięcy złotych „na rękę" jest bardziej kusząca niż wzbogacenie się o sprzęt, który po roku będzie można spieniężyć za mniej więcej połowę tego co się wydało w ramach projektu. Pewnie dlatego w każdym naborze miejsca bardzo szybko się zapełniają kandydatami do świata biznesu.

Moim zdaniem ubiegając się o jakąkolwiek dotację (a oprócz starania się o dotację dla siebie pozyskałem już trochę pieniędzy na pożyteczne społecznie projekty) trzeba mieć świadomość, że nikt nie daje nam pieniędzy za darmo. Są pewne nadrzędne cele, którym każde środki służą. Środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej nie są zatem prywatną dotacją dla Jana Kowalskiego, tylko środkami na stymulację inicjatywy gospodarczej wśród mieszkańców, który mają pomysł i umiejętności a brakuje im środków własnych. I jeśli mamy tego świadomość to już pierwszy krok do sukcesu. Ktoś oczekuje od nas, że teraz da nam trochę pieniędzy na rozkręcenie biznesu żebyśmy w przyszłości płacili podatki, dawali ludziom pracę (ktoś przeprowadził kiedyś analizę, że jedno euro „rzucone" na rynek europejski w postaci instrumentu dotacyjnego przynosi UE korzyści w postaci 4 euro). Czyli, krótko mówiąc, UE opłaca się udzielać dotacji. Mówi się, że UE powoli odchodzi od instrumentów dotacyjnych ponieważ nie są efektywne na rzecz instrumentów pożyczkowych (mikropożyczki), ale moim zdaniem w ten sposób UE sama sobie zabiera zyski z przyszłych przedsiębiorców i jest to przejaw swego rodzaju drenażu naszej gospodarki z pozytywnych instrumentów. Ale jak mówią: chciwość gubi „nierozsądnych".

Żeby jednak się opłaciło to pieniądze trzeba dobrze ulokować. Właśnie dlatego dotacji nie dostaje każdy jak leci tylko ktoś kto daje rękojmię, że mu się uda i firma będzie prosperować. W rezultacie dochodzimy do sytuacji, w której z tysiąca chętnych do unijnych pieniądze, dotację dostanie tylko 40 osób.

Ja w tej chwili jestem już na ostatnim etapie długiego i różnorodnego procesu ubiegania się o dotację. Pod koniec lutego albo na początku marca okaże się czy pieniądze dostałem czy jednak nie. Jeśli macie chwilę czasu zapraszam Was do przeczytania moich doświadczeń z projektem.

Etap I – rekrutacja
Do projektu kwalifikuje się pierwsze 1000 osób, które wyślą zgłoszenie. Skoro spodziewałem się, że zainteresowanie będzie duże no to było jasne, że trzeba się zgłosić już pierwszego dnia naboru. Tak też zrobiłem. Kilka godzin po otwarciu naboru wypełniłem formularz zgłoszeniowy i otrzymałem numer uczestnika. Oczywiście miałem pełną świadomość, że dostanie się do setki szczęściarzy będzie bardzo trudne więc się specjalnie nie nastawiałem. Z możliwych 145 punktów na starcie ja dostałem tylko 20 za mieszkanie na terenach wiejskich. Moja żona była kilkadziesiąt punktów przede mną i spodziewałem się, że jeśli już, to raczej ona ma szanse. Nie poddałem się jednak bo do zdobycia pozostawało 600 punktów na testach psychologicznych. Te testy psychologiczne to chyba taka loteria trochę, bo w sumie nigdy nie wiadomo co zaznaczyć i jak to będzie oceniane, ale to chyba dobrze, bo każdy ma równe szanse (gdyby to był test na IQ to dostali by tylko najinteligentniejsi i pewnie część osób byłaby skreślona na samym początku). Po miesiącu przyszły wyniki i okazało się, że załapałem się jakimś psim swędem pod koniec pierwszej setki i jestem w projekcie.

Etap II – szkolenia
Później ta optyka trochę się zmienia. Najpierw myślisz sobie, że z tysiąca osób tylko stu przejdzie dalej, więc się nie nastawiasz. Potem się okazuje, że jesteś w grupie 100 osób, z których 40 najlepszych dostanie dotację. Łatwo obliczyć, że jeśli na szkoleniach jesteśmy 14-osobową grupą to siedzi wśród nas co najmniej 5 ludzi, którzy zostaną przedsiębiorcami dzięki projektowi. Niby ciągle nie jest dużo, ale szanse są takie namacalne i widoczne. Siedzisz z tymi ludźmi i widzisz, że to nie są żadne terminatory ani cyborgi. To po prostu ludzie, z których każdy ma jakiś pomysł na siebie i marzenia do spełnienia. Dobre było to, że prowadzący fajnie wygaszali te emocje niepotrzebnego współzawodnictwa i podczas szkoleń spędziliśmy miło czas. Dla mnie akurat szkolenia z przedsiębiorczości to nie żadna nowość, ale kolejna okazja do usystematyzowania sobie wiedzy. Z kolei szkoleń z umiejętności miękkich czy marketingu nigdy nie za wiele.

Etap III – biznesplan
Kiedy skończyły się zajęcia (a właściwie jeszcze kiedy trwały) usiadłem do wypełniania biznesplanu. Pomysł na biznes i jak to wszystko mogłoby harmonijnie funkcjonować miałem w głowie od dawna, ale przelałem swoje myśli na papier i nawet byłem zadowolony z efektu. Nie spodziewałem się, że doradztwo, które też jest obligatoryjnym elementem projektu może mi w czymkolwiek pomóc. Wychodziłem z założenia, że skoro napisałem już w życiu kilka biznesplanów (skutecznie), aplikowałem o środki europejskie, rozliczałem je, kontrolowałem, wdrażałem, posługuję się językiem projektów to pomoc osoby z zewnątrz nie wniesie zbyt wiele. Okazuje się, że byłem w dużym błędzie. Przede wszystkim trafiłem do osoby, która z powodzeniem od kilku lat prowadzi własne przedsiębiorstwo i zna nie tylko teorię (zaskakujące ile szkoleń dla przedsiębiorców prowadzą ludzie, którzy przedsiębiorczość znają tylko z książek), ale przede wszystkim PRAKTYKĘ. To spowodowało, że mój biznesplan został wywrócony do góry nogami, ale końcowy efekt był czymś z czego byłem naprawdę dumny. W mojej ocenie nie pozostawiłem żadnego obszaru niedopowiedzianym i poddałem projekt analizie z niemal każdej strony, a właśnie taka jest funkcja biznesplanu.

Tworzenie biznesplanu to nie tylko jego pisanie, ale także aktywny research. Wydaje mi się, że miałem pojęcie o branży, w którą wchodzę, ale podczas pisania projektu moja optyka uległa drobnym modyfikacjom w wielu punktach. Ważnym elementem było dla mnie przygotowanie port folio złożonego z referencji ludzi, którym kiedyś pomogłem w czymś związanym z planowaną przeze mnie działalnością.

Zwracam uwagę, że rola doradców w pisaniu biznesplanu jest nieoceniona, gdyż wyrównują szanse wszystkich uczestników wskazując na słabe strony projektu. Jeśli nawet ktoś nie miał do czynienia z projektami, to jeśli sumiennie wdroży wszystkie uwagi i pomyśli, to ma szanse zrobić świetny projekt.

Etap IV – Rozmowa
Kilka dni temu zaprezentowałem swój projekt przed komisją powołaną przez Wojewódzki Urząd Pracy. Stresowałem się przed tą rozmową bardzo mocno, no bo w końcu to jeden z najważniejszych egzaminów (jeśli go zdałem), bo może spowodować, że moje życie zmieni się o 180 stopni. Z jednej strony miałem mocny argument w postaci solidnie przygotowanego biznesplanu i prezentacji, z drugiej strony bałem się, że jakiś obszar mogłem pominąć albo popełnić błąd (w końcu nie myli się tylko ten kto nic nie robi). Wyszło raczej dobrze, choć jedno pytanie okazało się dla mnie zaskoczeniem. Miałem to szczęście, że moją rozmowę kręciła TVP3 (dzięki czemu spora część ludzi z naszego województwa mogła zobaczyć jakie mam szerokie barki i kark – no tak, po zerwaniu więzadeł przytyło mi się znacząco).

Zachęcam Was!
Teraz czekam na wyniki. Snuję swoją wizję prowadzenia firmy w myślach, świadomy że zrobiłem wszystko co mogłem, ale dalej już nie mam wpływu na to co się stanie. Tymczasem trwa kolejny nabór i większość z Was, która jeszcze się nie zdecydowała, ma szansę. Ja osobiście zachęcam Was MM-kowicze do złożenia wniosku. Nie ma sensu się nastawiać na sukces, ale jeśli ktoś ma pomysł i chęć to chyba warto, bo to – mimo wszystko – najsensowniejszy instrument dla rozpoczynających działalność. Polecam wypełnienie formularza online na stronie: http://lubuskiprzedsiebiorca.zgora.pl. Kiedyś Pintaliano podczas spotkania w 4 Różach powiedział właścicielowi lokalu (biorąc pod uwagę jego aktywność na polu kultury offowej), że gdyby część z tej aktywności włożył w działanie komercyjne nastawione wyłącznie na zysk to byłby niebotycznie bogatym człowiekiem. I chyba do wielu MM-kowiczów też by pasowało to mądre sformułowanie. Zachęcam do udziału i życzę powodzenia!

Spieszcie się bo zostało niewiele miejsc.