Nie powinnyśmy przestać się bać

Obserwowałam cię przez okno. Przyszłaś tu na piechotę. Sama…

Tak. I co z tego? Przeważnie tak się przemieszczam

 Mimo wszystko?

 Mimo co?

Mimo tego, że całe miasto boi się gwałciciela. Sześć ofiar, w tym trzy zgwałcone. Jedna z nich po brutalnym pobiciu długo nie wychodziła ze szpitala. Dwie kobiety mają pocięte twarze…

Tak, wiem. Mimowolnie śledzę każdy jego krok, bo nawet gdybym nie chciała, to w sklepie, kolejce, autobusie wykrzyczą mi najnowsze fakty nad głową. No i oczywiście całą masę podejrzeń, fałszywych tropów i najzwyklejszych plotek.

To skoro tak dobrze wiesz, to dlaczego się wystawiasz? Sama narażasz się na niebezpieczeństwo.

Idąc do lekarza, albo po bułki? Czy Ty nie widzisz absurdu całej tej sytuacji? 110 tysięczne miasto. Połowa mieszkańców to kobiety. Ci wszyscy ludzie boją się jednego kolesia, którego od kilku tygodni nie mogą wytropić policjanci z komendy miejskiej i wojewódzkiej przy wsparciu speców z Warszawy. Przecież to idiotyczne, nie sądzisz?

Sadzę, ale uważam też, że takie wystawianie się nie ma sensu. Nie lepiej odczekać trochę, aż faceta złapią?

Ja mam czekać? Mam się bać ciemności, cichych uliczek i osamotnienia, czyli tego wszystkiego, co najbardziej lubię, a czego w mieście i tak brakuje? Wiem, ze powinnam zachować ostrożność i staram się to robić. Jeżdżę autobusem, nie wychodzę sama po zmroku, proszę Krzyśka, żeby podwoził mnie w różne miejsca. Ale na dłuższą metę tak się nie da. Autobus nie wszędzie dojedzie, Krzysiek nie zawsze może robić za ochronę i szofera, a poza tym, to ja się bez swobody duszę. Dzisiaj miałam do wyboru – przyjść do ciebie sama na piechotę, albo nie przychodzić wcale. Uznałam, że to spotkanie jest ważne dla nas obu. Przyszłam więc. Zresztą, ataki ustały kilka tygodni temu. Potem było kilka fałszywych zgłoszeń kobiet, które chciały znaleźć się przez chwilę w centrum uwagi.

No i co z tego, że ustały? Gwałciciele tym się różnią od innych przestępców, że ich „choroba” – bo trudno takie jednostki uznawać za zdrowe – podlega często remisji. Taki ukryty, „uśpiony” gwałciciel potrafi pozostać w stanie uśpienia nawet dziesięć lat…

Czyli przez najbliższą dekadę mogę czuć się jednak bezpiecznie…

… ale równie dobrze dziesięć tygodni. Nie lekceważ zagrożenia. Szum w mediach ucichł, policja nie ma albo nie upublicznia nowych tropów, więc za kilka chwil kobiety przestaną się oglądać trwożliwie za siebie. Może na to czeka? Przestań więc zgrywać chojraka i pokazywać jak to wcale się nie boisz, bo brak strachu w tej sytuacji równa się głupocie!

Oczywiście, że się boję. Nie bardziej jednak niż dotąd. Zawsze idąc ciemną uliczką, miałam oczy wokół głowy – czy przypadkiem nikt za mną nie idzie, nie czai się w zaroślach. Po zmroku każdy cień, każdy trzask suchej gałązki, każdy szmer sprawiają, że ciało przeszywają dreszcze. Nie potrzebuję do tego ogólno miejskiej paniki. Zresztą taka odrobina strachu rozkosznie podnosi adrenalinę. Lubię to.

Do jasnej cholery, zastanów się, co mówisz! Pomyślałaś o tych kobietach, które zostały napadnięte? O tym, że może  jakiś sposób powinnaś to odebrać jako swego rodzaju przestrogę?

Masz na myśli to, że lekkomyślnie pozwalam na to, żeby ich cierpienie poszło na marne, tak? Powinno to przestrzec mnie i inne kobiety przed wystawianiem się na niebezpieczeństwo? Tylko co jest wystawianiem się na niebezpieczeństwo? Pójście do pracy o 7.00 rano, czy powrót pieszo po 17.00? Wchodzisz w tryb myślenia, przerzucający część odpowiedzialności za te wydarzenia na ofiary. Stąd już tylko krok do stwierdzenia, że „sama sobie winna, bo po co taką krótką spódniczkę zakładała”. Jesteśmy słabsze fizycznie. Można nas przemocą zniewolić i zgwałcić. Faceta nie zmusisz do wzwodu. Chyba, że gwałt miałby być analny – dla nich to podobno nawet gorsze. Ale żeby siła mięśni decydowała o przewadze? W XXI wieku w kraju członkowskim Unii Europejskiej? Ten koleś to tak naprawdę zakompleksione, słabe psychicznie zero, które przez kilka chwil może się poczuć silne, upadlając innych. A my same pokazujemy mu, że faktycznie jest ważny, skoro poświęcamy tyle czasu, papieru gazetowego i czasu antenowego na rozmowę o nim…

Robimy to, bo nam zagraża…

Pięćdziesięciu tysiącom kobiet zagraża jeden głąb, którego być może żadna wcześniej sama z siebie nie zechciała? Samo myślenie w taki sposób jest już upokarzające! Powiem ci, że cała ta historia budzi we mnie taką złość, że kiedy idę czasem po zmroku jakąś nie do końca jasną uliczką i myślę sobie, że to barachło mogłoby mnie zaatakować, to jestem tak nabuzowana, że aż bym tego chciała, żeby móc mu porządnie skopać jaja.

Dlatego nie boisz się wychodzić? Agresja cię uskrzydla i wzmacnia, czy może po prostu zepsuła ci się wyobraźnia?

Albo może trochę się zacina. W sumie jak zaczynam myśleć o tym, że obcy facet ma mnie  rozbierać i to na śniegu, w taki mróz…

Zimna boisz się najbardziej? Nie gwałtu?

Wtargnięcia w intymność? Jakoś nie bardzo. Może dlatego, że dotąd w relacjach w mężczyznami to ja określałam dystans. Ja określałam granice intymności i nie bardzo potrafię sobie wyobrazić sytuację, kiedy ktoś je narusza bez mojej zgody. Pewnie to by się zmieniło drastycznie, gdybym znalazła się w takiej sytuacji, ale na razie tego nie czuję. A tym, czego najbardziej się boję, to nie zimno, ale okaleczenie. Nie ból nawet, a pocięta twarz. To jest zamach na intymność. Ten koleś nie tylko zabiera kobietom poczucia bezpieczeństwa i godności. On je znakuje, potęgując przy tym upokorzenie. Naraża na setki pytań stylu „oj a co ci się stało, skąd te blizny”. Na zastanawianie się, czy mijający cię ludzie domyślają się co ci się stało i co ten zwyrodnialec z tobą robił. Na oglądanie w lustrze tej szpecącej pamiątki i przeżywanie tego codziennie od nowa. Właśnie to jest naprawdę upokarzające.