Krew Polaka

Będzie krótko. Dłuższe kazania usypiają publiczność.

11 listopada 2011 roku było na ulicach Warszawy głośno. Powiewało mnóstwo białoczerwonych flag. W górę szły masy białych orłów na czerwonym tle. Wielu przypięło sobie do piersi kotyliony i wstążki białoczerwone. Media trąbiły tylko polskim święcie (z wyjątkiem jednego wydania informacyjnego).

Były słowa pełne życzliwości, wdzięczności, gratulacji, dialogu, pokoju i miłości. Odbiły się jak groch o ścianę. Kto by się tam przejmował słowami Prezydenta RP?

Mało kto zauważył niezwykle piękny gest Prezydenta Litwy. Gest polegający na wygłoszeniu przemowy w języku polskim oraz podejście pod pomnik Józefa Piłsudskiego. Tajemnicą poliszynela jest, jaki stosunek do Piłsudskiego mają Litwini (uważający go za okupanta, agresora, najeźdźcę - za wątek wileński).

Wyrwane kamienie z ulicy i chodników. Krew Polaka lecąca z czoła po jakimś uderzeniu. Kordony policji. W Warszawie liczyły się krew i pot na piasku areny. O, przepraszam, liczyły się jeszcze polskie symbole narodowe.

Z pieśniami patriotycznymi, z flagami białoczerwonymi i godłem narodowym różne grupy (których trzonem byli nacjonaliści i antyfaszyści) pełne były jadu i nienawiści.

Pozostał niesmak. Tam flaga polska, tu flaga polska, ale jakby dwa różne światy - "Wojna Światów" wg Wellsa w wydaniu polskim?

Padło z głośnika radiowego zdanie "Dwóch Polsk: kolorowa i brunatna". Mimo że powiewała białoczerwona.

Dwie Polski - jak to fajnie brzmi. Dziwnie.

I padło kontrzdanie dziennikarza: "Nie ma Polski ani kolorowej, ani brunatnej, jest białoczerwona".

Przypomina mi się dialog z "Jak rozpętałem II wojną światową":
"-O jakiej Polsce mówisz?
-O jakiej Polsce? Przecież Polska jest tylko jedna.."

Jedna Polska.

Mogła być. Powinna być.

"Przecież Polska jest tylko jedna".