Jestem ubezpieczona!!

Właśnie tak.  Przymusowy maraton z receptą po aptekach, to wyśmienity sposób na wykończenie chorego Polaka. Mocne słowa, ale dzisiaj spotkała mnie w naszym mieście niemiła przygoda.  Osłabiona,  zmęczona dreptaniem po grząskich chodnikach, w butach chlapu, chlapu,  z zamiarem wykupienia leku przepisanego mi kwadrans wcześniej przez lekarza, wpadam do pierwszej apteki. Młoda aptekarka przygląda się, przygląda, po czym kręcąc głową mówi mi, że mogę wykupić lek, ale na 100%, ponieważ  nazwisko i imię lekarza jest mało czytelne. Spoglądam zdumiona, jak to, widać wyraźnie imię i nazwisko, tylko trzeba się dokładniej przyjrzeć.

Tłumaczę młodej Pani aptekarce, że ja mam plusy wysokie i astygmatyzm, ale potrafię odczytać imię i nazwisko lekarza, w związku z tym niech ta pani weźmie lupę. Pani na to, że kontrolujący nie będą  sprawdzali recepty przez lupę i że muszę wrócić do lekarza po pieczątkę. Jak miałam wracać? Ledwie żywa? Zmęczona, bo przecież po naszych chodnikach chodzi się dzisiaj, jak  w szpilkach po plaży!!  W takim razie mogę wykupić receptę, ale na 100%.

Wyszłam zdenerwowana.  Próbuję w innej aptece. Znowu młoda aptekarka. Pomyślałam sobie: "młoda, to recepta nie przejdzie". Te młode, to takie nadgorliwe i  wzrok słaby mają. Wywróżyłam  sobie, a jakże!  Idę dalej.  Wchodzę do kolejnej apteki, za ladą starsza pani. Jest dobrze, pomyślałam. Moje pokolenie jest zdrowsze, jeśli chodzi o postrzeganie świata. Niestety, nie ma leku. Pani nawet nie zwróciła  szczególnej uwagi na pieczątkę Pana doktora. Po prostu wytłumaczyła mi, że nie ma tego leku.  Kolejna apteka, moje serce pracuje, jak oszalałe. Nic to, muszę sobie poradzić, nie zapłacę 100% za lek, jestem przecież ubezpieczona i otrzymałam receptę w bardzo solidnej placówce służby zdrowia.

Nie.  

Kolejna apteka  z długoletnim stażem. Pani aptekarka wprawdzie spojrzała na pieczątkę,  a mając wątpliwości zapytała  koleżankę, po czym nastąpiło to, czego się spodziewałam. Otrzymałam lek.  Nikt mnie tutaj nie wyganiał do placówki służby zdrowia, nikt nie proponował wykupienia leku na 100%. Jestem wdzięczna, że zostałam potraktowana po ludzku.
Szczęście wielkie, że nie miałam dzisiaj gorączki.  
Proszę wyobrazić sobie starszą, schorowaną osobę, której przydarzyło się coś takiego.  Pani po osiemdziesiątce na przykład. Musi wykupić drogie leki na serce.  Niestety recepta posiada pewne braki. Trzeba tę Panią wysłać jeszcze raz do lekarza, aby tę receptę uzupełniła  o brakujący element, albo niech płaci 100% za lek.

Miałam kiedyś taki przypadek, że na recepcie brakowało mojego peselu. Pani aptekarka zaproponowała, że mogę leki wykupić, ale na 100%.  Mam pytanie. Czy chory człowiek, który udaje się do lekarza po pomoc ,musi wiedzieć dokładnie, jak powinna być wypełniona poprawnie recepta?  Który element jest najważniejszy i decyduje o tym, czy recepta jest ważna??  Czy należy patrzeć lekarzowi na ręce, jak wypisuje receptę?