Jak pies z kotem...

Siedzi sobie kocię stare
jest spokojne, ciut ospałe.
Patrzy w lewo, patrzy w prawo
wszystko wokół doskonałe.
Myśli sobie" pośpię trochę
przy jesiennym pnączu złotym".

Wtem usłyszał przerażony,
że do dziadka przyjechały
wnuczki małe z pieskiem swoim,
do zabawy zawsze skorym...

Ten gdy kota ujrzał w trawie
skoczył żwawo, ze szczekaniem,
chcąc zachęcić ku zabawie.
Ale kocię spać wolało
i na drzewo wnet zwiewało...

„Jak pies z kotem" powiadają
no i pewnie rację mają.
Bo kot w samotności swojej,
niezwyczajny psiej swawoli,
własną drogą wszak iść woli...

Od reguły są wyjątki,
jeśli więc takowe znacie,
to jak sądzę, w komentarzach
innym też je przekażecie.