Jak to panna Izabell Schwalbe w kolejce szprotawskiej miłosną przygodę miała

Jak to panna Izabell Schwalbe w kolejce szprotawskiej miłosną przygodę miała.

Na dworzec „Grünberg – główny” przyjechał pociąg z Cüstrin o godz 11,07.

Stojąca przy otwartym oknie panna Izabell Schwalbe dostrzegła pracownika kolejowego ubranego w służbową czapkę z żółtym otokiem. Skórzany fartuch potwierdzał, że jest to bagażowy.

Zawołała papę i Pan Szwalbe gestem ręki przyzwyczajonej do rozkazywania przywołał bagażowego do swojego wagonu. Wskazał dwie pokaźne walizki. Bagażowy, mężczyzna w średnim wieku grzecznie ukłonił się Pani Schwalbe i zalotnie patrząc na córkę Izabell przedstawił się:

- Robert.

Widząc groźne spojrzenie pana Schwalbe poprawił się:

- Meine Name ist Robert Grünmann.

Pan Schwalbe wydał mu dyspozycje aby przenieść walizki i odprowadzić panie na peron skąd odjeżdża pociąg do Sprotau. Robert wyciągnął walizy z wagonu, postawił na peronie i już brał się za pudło z kapeluszem które trzymała panna Izabell. Jednak nie oddała. Starsza pani, Frau Pelagie Schwalbe pogroziła palcem i wskazała mu dwie walizy.

Pan Schwalbe, Aloiz Schwalbe wyprzedzając rodzinę i bagażowego szybkim krokiem, schodami peronowymi podziemnego przejścia podążył do kasy biletowej. Zakupił trzy bilety w 2 klasie do Chotkowa.

Tymczasem Robert zaproponował paniom miejsca w drugim wagonie. Wniósł walizy i czekał na zapłatę. Pan Schwalbe dał mu monetę pięćdziesięcio- fenigową i dołożył jeszcze dwadzieścia fenigów na „Bier-a”.

Do odjazdu brakowało ponad dwadzieścia minut. Dzień był ciepły więc pan Schwalbe pozostał w wagonie, przy bagażach a panie poszły do dworcowego bufetu napić się lemoniady. Do wyboru były smaki cytrynowe, wiśniowe i malinowe. Córka wybrała malinową a mama wolała cytrynową.

Panie usłyszały gwizd lokomotywy i przyspieszyły kroku aby czasem pociąg nie odjechał bez nich. Idąc rozglądały się ciekawie bowiem na peronie już był przystojny dyżurny ruchu, w eleganckim granatowym mundurze, przyozdobionym błyszczącymi guzikami.

Panie wsiadły i wtedy dyżurny ruchu dał maszyniście znak do odjazdu.

Lokomotywa wesoło po dwakroć zatrąbiła i buchając parą pociągnęła cztery wagony w kierunku zachodnim. Córka, zaciekawiona widoku nowego miasta stanęła w otwarty oknie i patrzyła, i podziwiała.

Liczyła wieże kościelne. Podobała jej się wieża najwyższa, smukła. Tata wyjaśnił, że jest to wieża ratuszowa gdzie w piwnicy dają tutejsze dobre piwo i tutejsze słynne wino w kilku smakach.

Pociąg jechał wzdłuż jakiejś ulicy, potem płytkim wąwozem a nawet wiaduktem nad ruchliwą ulicą. Znowu wjechali do wąwozu. Znak to że miasto nie na darmo się nazywa Grünberg. Wszak jest miastem górzystym.

Kolejka podwójnie zatrąbiła i jakby zwolniła biegu. Przejeżdżali przez miejską ulice. Po chwili pociąg stanął. Izabell przeczytała nazwę stacji: „Grünberg Oberstadt”.

Do pociągu weszło kilka kobiet ubranych po wiejsku. Miały ze sobą puste wiklinowe kosze i bańki w jakich roznosi się mleko czy śmietanę. Mama wyjaśniła, że wracają z targowiska.

Konduktor dał znak i wesoło zagwizdując  parowozik szarpnął wagoniki i pociągnął ku następnemu, widocznemu wąwozowi.  Izabell przeszła na drugą stronę. Dostrzegła jakieś dzieci pasące kozę na trawie wąwozu. Pomachała im chusteczką.

Prawie nagle pociąg wyjechał z wąwozu i znalazł się na wiadukcie. Izabell zobaczyła w dole kilka wozów załadowanych beczkami.

Jechała też dorożka zaprzężona w siwego konia. Spod odkrytej budy widać było eleganckiego młodziana który kapeluszem pozdrawiał tych co pociągiem w górze przejeżdżają.

Izabell aż się wychyliła w oknie machając swoją jedwabną chusteczką temu eleganckiemu młodzieńcowi. Aż mama ostrzegła córkę przed niebezpieczeństwem wypadnięcia, tak się dziewczyna wychylała.

I stało się, że chusteczka wyśliznęła się z paluszków rozweselonej Izabell. I pofrunęła w dół. Dziewczyna jeszcze pomachała gołą dłonią temu panu z kapeluszem. Polubiła go od pierwszego spojrzenia.

PRZERWIJMY TĘ OPOWIEŚĆ.

Wiem, że młodzieniec kazał zatrzymać dorożkę, podniósł jedwabną chusteczkę i kazał dorożkarzowi jechać za pociągiem. Dorożkarz wiedział, że na najbliższą stację nie zdążą, więc pojechał na prawo, na następną stację do Ochli. Tam zaczekali na pociąg i teraz przystojny młodzian pomachiwał jedwabną chusteczką pozdrawiając nadjeżdżający pociąg

Co się działo gdy odnalazł dziewczynę i oddawał jej chusteczkę...? O tym można przeczytać w zbiorku opowieści o kolejce szprotawskiej, przygotowywanego do druku przez Zdzisława Piotrowskiego. Jak na razie książeczki nie zechciał przeczytać Pan Mieczysław Bonisławski czym wielce zasmucił autora. Może teraz przeczyta na MM-ce fragment i nabierze apetytu na resztę. Może... 

A Tych,  których ta opowieść zmęczyła serdecznie przepraszam. Na swoją obronę mam przeświadczenie, że każdy artykuł na mmzielonagora jest sygnowany portretem autora i bystry internauta zrezygnuje z czytania jak ma uprzedzenia do autora.