A ja i tak się będę cieszyć!

Oczywiście zazwyczaj bywa tak samo jak podczas wizyty w cukierni, kiedy nie jestem głodna. Mimo to zjadłabym wszystko oczami. Z nudą tak samo, często mam ochotę działać… ale tylko myślami.

Za to w szkole coś takiego mnie nie dopada. Żeby nie wiem, jak nudno było. Po prostu niczego nie chce się robić. W te ostatnie przedferiowe dni również marzyłam o leżakowaniu. A nawet uskuteczniałam je na lekcjach, chociaż, mówiąc szczerze, szkolna ławka w roli poduszki się nie sprawdza. Oparłam się więc o rękę, która po chwili zdrętwiała. Zanim jednak tak się stało, zdążyłam poobserwować połowę osób z klasy. Każdy robił coś innego. Była gra w łapki, słuchanie muzyki, robienie figurek z folii aluminiowej i artystyczne rysunki na ławkach. Najbardziej jednak zadziwiła mnie radość chłopaków, którzy śmiali się do palców, na których wcześniej narysowali buźki. Tak, chodzę do gimnazjum.

Gdyby interesowały mnie szeregi homologiczne alkanów, alkenów i alkinów, nigdy nie zaczęłabym się zastanawiać nad tym, że dopiero jak coś dostajemy, zdajemy sobie sprawę z tego, jak dobrze było, gdy tego nie mieliśmy. Druga opcja jest taka, że nie będziemy w stanie uwierzyć, że mogliśmy żyć bez tego, co otrzymaliśmy. A propos dodatkowych informacji na temat chemii organicznej – dużo lepiej mi było, gdy ich nie miałam spisanych w zeszycie. Gdyż to się wiąże z tym, że będę musiała prędzej czy później się tego nauczyć.

Gdy pani od chemii zaczęła opowiadać o jakimś doświadczeniu, podczas którego uczeń stracił palce, moje myśli zaczęły się sprowadzać do tego, że często doceniamy coś, dopiero gdy to stracimy. Przykład, który chodził mi wtedy po głowie, wynikał chyba ze znudzenia i braku chęci kiwnięcia nawet palcem w bucie, a tym bardziej do wymyślenia czegoś bardziej kreatywnego.

Bo co by było gdybyśmy nie mieli palców?

Na palcach jednej ręki można by policzyć wynikające z tego korzyści. Nagle palce chciałoby się mieć na kiwnięcie palcem. Zastanawiamy się, kto maczał w tym palce, że my ich nie mamy? Pewnie pani od chemii, która zna przedmiot, którego uczy jak własne pięć palców. To wcale nie jest plotka wyssana z palca. No, może. Ale przecież kiedy jesteśmy sami jak palec lubimy wytykać kogoś palcami. Bo to na pewno nie był palec boży.

Tak naprawdę wcale nie chodzi mi o te palce. Tylko o to, że nie lubię chemii. A ferie są za krótkie. Ale zamiast narzekać, wolę cieszyć się tym, że w ogóle są. Bo chodzi o to, aby doceniać to, co mamy, albo to, że czegoś, czego nie chcemy mieć, nie mamy. Pokręcone to wszystko.

A ja i tak zamierzam cieszyć się z rzeczy małych. Bo czternaście razy dwadzieścia cztery jest trzysta trzydzieści sześć. A trzysta trzydzieści sześć godzin wolnego brzmi lepiej niż dwa tygodnie. Szczególnie jeśli z każdej godziny jest radocha.
Bo trzeba doceniać drobnostki. Nawet tak małe, jak stosunek palca do całego ciała.

Idę zrobić babkę. Mmm. Palce lizać!

* * *

Zobacz nas na facebooku: 

strona portalu Moje Miasto Zielona Góra

strona bezpłatnego tygodnika miejskiego MM Moje Miasto Zielona Góra