Inwazja bachusików trwa! Przybył Ciepłolubikus

O jego urodzie nie będę pisać. Wystarczyła reakcja tłumu. Tak, tym razem nowego bachusika przywitały tłumy.

Elektrociepłownia obchodzi jubileusz dwudziestolecia. Była feta. Jednym z punktów (bardzo ważnym) było powitanie bachusika Ciepłolubikusa. Były owacje, były okrzyki zachwytu, było wielkie zadowolenie, że ich prezent dla miasta jest wprost boski. Zaskoczeni, ale równie zachwyceni byli goście z Francji. Takiego wejścia nie miał jeszcze żaden z bachusików. I międzynarodowo i takiej ilości obserwatorów.

Ciepłolubikus niemal nie popsuł grafika obchodów jubileuszu. Ktoś musi panować nad programem, ale powstało małe zamieszanie. Zgromadzeni mieli się udać do Palmiarni, ale ani im było w głowach. Nie reagowali na ponaglenia. Większość chwyciła za komórki i aparaty. Jak nie uwiecznić takiego paskudy?

Byłam przekonana, że Wiertikus Mocarny jest najbrzydszy. Objawił się drugi. Ciepłolubikus. Przekonywał mnie autor rzeźby, Artur Wochniak jaki jest piękny. Rzymski nos, grecka (antyczna) bródka.

Piękny? Tfu, z taką pięknością.
Z pobliskiego murku usłyszałam szyderczy chichot Wiertikusa Mocarnego – A ja niby miałem być takim brzydalem...

Artur Wochniak musiał się więcej tłumaczyć. Do tego czasu z powodu golizny. Tym razem z jej... brakiem.

Jest stary, brzydki, tłusty. Pasuje. Taki właśnie ma być. Dlatego jest piękny. Buteleczki pod ręką jak najbardziej. Musi popijać.
Dlaczego jednak jakieś winogrona zasłaniają jego męskość? Niech je sobie skubie, ale mogłyby leżeć sobie gdzieś z boku. Co on, do licha, taki wstydliwy? Chłop powinien wyglądać jak chłop. I nic mu nie powinno brakować. Ani być zasłonięte.

Cała lista. Rzeźbiarz oniemiał. Na takie zarzuty nie był przygotowany...