Dziury, ulice i przyjaźń

Dziury można załatać, problemy można naprawić. Ale już nigdy nie będzie tak samo. Nawet jeśli polskie drogi przestaną przypominać szwajcarski ser, to załatane, nigdy gładkie nie będą. Z ludźmi tak samo. Po kłótni się pogodzą, ale niesmak pozostanie. Niesmak po szprzeczce, a zimą niesmak po dziurach we ‘szwajcarskim serze’. 
Gdyby ulice mogły myśleć, zapewne marzyłyby, aby odciąć się od tych wszystkich samochodów wciąż po nich jeżdżących. Lecz ulice myśleć nie mogą, nie mogą też, choćby chciały, od samochodów się odciąć, bo co byłby z nich za pożytek?
Ludzie czasem też chcieliby odciąć się od niezbyt sympatycznego otoczenia. Zostać wśród swoich. Bez potrzeby kontrolowania słów i spojrzeń. I chociaż to wydaje się prostsze od zmuszenia ulic do myślenia, jest na tyle trudne, że aż niemożliwe.
W grupie zawsze znajdzie się ktoś od psucia, robienia dziur w ulicach i od robienia ‘dziur’ w przyjaźni. Nie w swojej, oczywiście. Ktoś chętny psuć, mieszać, wciskać się tam, gdzie nie trzeba. Ktoś, kto ochotnie wykorzysta burze w pogodzie i pioruny w życiu. Byleby innym życie uprzykrzyć. Czemu? Bo tak.
Byłoby w porządku, gdyby niszczył swoje. Ale nie! Przychodzi taki jeden z drugim i nie ‘bawią się’ razem, tylko próbują wtargnąć w czyjeś życie, czyjeś więzi. 
Może zamiast później odbudowywać zniszczoną przyjaźń, lepiej byłoby uniknąć kwasu i na początku drogi w kierunku zła się przeciwstawić?
Ulicom, tym w przyszłości myślącym, życzę podobnego. Radzę, choć to trudne, przede wszystkim myśleć i absolutnie nie łatać. Po prostu zapobiegać. Być twardszymi, lepszymi i bardziej wytrzymałymi. Z ludźmi tak samo. Znowu!