Czy śmierć ma sens?

Wyszedłem dziś na wieczorny, a właściwie nocny spacer. Pięknie wygląda nasze miasto nocą. Latarnie, oświetlone witryny, tu i ówdzie reflektory podświetlają co ważniejsze obiekty. Zimno, na chodnikach opadłe liście, zbliżające się święto Wszystkich Zmarłych też skłania do refleksji.

Trzech robotników oświetlonych rzęsiście, po przeciwnej stronie ulicy, pod kościołem Najśw. Zbawiciela oświetlona rozproszonym światłem latarni tablica. Na tablicy napis upamiętniający tych, 'którzy odeszli na wieczną wartę składając swoje młode życie na ołtarzu Ojczyzny'. Upamiętniający harcerzy, na tle krzyża lilijka z biało-czerwoną wstążką. Wielokrotnie przechodzimy tamtędy, patrzymy, czytamy, mijamy. Inaczej myślałem, będąc ich rówieśnikiem, gdy miałem piętnaście-siedemnaście lat. Inaczej myślę teraz.

Wtedy, oczywiście, wieża spadochronowa w Katowicach, akcja pod Arsenałem, Tadeusz 'Zośka' Zawadzki, Aleksander Kamiński i jego 'Kamienie na szaniec'. Patriotyzm, walka za Polskę, walka z Niemcami, odwieczny wróg.

A dziś? Pożyłem już trochę, mój syn jest w wieku 'Rudego'.  Czy wysłałbym go 'walczyć i umrzeć, jeśli będzie trzeba'? Co się zmieniło w ciągu tych 30-40 lat które minęły od czasów mojej młodości, że nie widzę sensu w umieraniu za ojczyznę? Widzę tragedię tych kilkunastoletnich ludzi, którym dorośli dali broń do ręki. Bo zamiast składać swoje młode życie na ołtarzu, mogli tę Polskę budować. Mogli się uczyć, mogli żyć.

Do zabijania powinni iść ci, którzy swoje przeżyli, nie nieopierzone koguciki. Tablice stawiane poległym w walce dzieciakom zdają się być usprawiedliwieniem i czyszczeniem sumienia tych, którzy ich na śmierć wysyłali.