Czy oznaczenia PEGI na pewno mają sens?

Do napisania artykułu zainspirował mnie inny art z tego portalu, którego autorem jest Piotr Jędzura. Inną inspiracją jest sytuacja moich dwóch małoletnich kuzynów, którzy grają w gry niekoniecznie przeznaczone dla nich.

PEGI - Pan European Game Information, czyli europejski system oceniania gier. To przede wszystkim charakterystyczne znaczki, które można znaleźć na pudełkach z grami, które leżą na półkach sklepowych. Ich cel jest jasny, jak przysłowiowe słońce - informować o zawartości, którą posiada gra. Niestety, większość ludzi zdaje się nie zauważać oznaczenia z numerkiem "18" kupując 8-letniemu dziecku grę wideo lub komputerową. Co gorsza, nie zauważają tego również sprzedawcy w sklepach. Zdarzyło mi się sporo razy słyszeć, jak sprzedawca wciskał symulację gangstera (seria GTA) dzieciakowi. Często kończyło się to upomnieniem i odmową sprzedania gry, ale wtedy do akcji wkraczają rodzice i koło się zamyka.

Co w obecnej sytuacji można zrobić? Przede wszystkim edukować, edukować i jeszcze raz - edukować. Drogi rodzicu, jeśli czytasz te słowa, odpowiedz sobie na moje pytanie - poszedłbyś do sklepu i kupił 8-letniemu dziecku film porno? Nie sądzę. A widzisz - w większości gier oznaczonych wspomnianą liczbą "18" występuje i seks, i przemoc, i narkotyki... Czemu więc jesteś w stanie kupić dziecku grę z flakami rozbryzgującymi się po całym ekranie, a zabraniasz oglądania aktu cielesnego podobnych tobie ludzi? Paradoks.

Oznaczenia PEGI nie są wprowadzone od parady, tylko w konkretnym celu. Mają uniknąć sytuacji, kiedy 16-latek z patologicznej rodziny zabija dwójkę sąsiadów, bo nagrał się w strzelankę, która polegała na odrąbaniu głowy mieszkającemu w pobliżu człowiekowi, a potem grania nią niczym futbolówką. Oczywiście cały szum potem nagłaśniają media i gry okazują się wszystkiemu winne. Nie rodzice, nie sprzedawcy, tylko właśnie gry! Bo w telewizji nie ma brutalnych filmów, które są łatwiej dostępne niż gra za 99 zł ze sklepu. "Ale to tylko film" - tak, a gry to tylko kilka trójkątów zbitych w trójwymiarowy model.

W ramach edukacji dorosłych, kupujących i sprzedających gry nieletnim, polecam zajrzeć na oficjalną stronę PEGI i zapoznać się z oznaczeniami. A przede wszystkim - przestrzegać ich i zwracać uwagę sprzedawcom, którzy ponad wszystko inne liczą na łatwy zysk od młodzieży, która wyprosiła babcię, dziadka, mamę, tatę i psa o pieniądze na ulubioną grę.

Na koniec proponuję zastanowić się, w jakie gry powinny grać wasze pociechy (nie moje, bo własnych nie posiadam, aczkolwiek będę się stosował do powyższego). Szczerze polecam wszelkie serie gier muzycznych: od Guitar Hero (na każdą możliwą platformę do grania), przez Rock Band, po Lips (na Xboksa 360) i SingStara (PlayStation 3). Nie dość, że można zagrać i zaśpiewać z całą rodziną, to niewątpliwie tytuły nieco kształtują w kierunku muzycznym. Zero przemocy, czysta zabawa. Seria gier z LEGO w tytule: LEGO Indiana Jones, LEGO Batman, LEGO Rock Band (również gra muzyczna), LEGO Harry Potter, itd. To gry, które również pozwalają na wieloosobową rozrywkę. Na PlayStation 3 znajdziesz grę LittleBigPlanet - wymagająca, ale przedstawiona w bardzo ciekawy sposób platformówka ze szmacianą lalką w roli głównej. Na konsoli Xbox 360 jest Viva Pinata - gra, która pozwala na rozwój własnego ogródka, w którym osiedlają się tytułowe Piniaty.

Gier jest naprawdę mnóstwo i nie sposób ich wszystkich wymienić. Podałem tylko przykłady gier, które nie wieją tandetą skierowaną do niezbyt rozgarniętych maluchów, a poruszą nieco szare komórki i zapewnią sporą dawkę rozrywki nie tylko pociechom, ale również całej rodzinie. Przede wszystkim - respektujmy oznaczenia PEGI. Na koniec chciałbym zaznaczyć, że nie neguję grania z dzieckiem w gry dla dojrzałych ludzi - grunt, to kontrolować w odpowiedzialny sposób rozwój psychiczny dziecka.