Czy do uśmiechu jest potrzebna woda ognista?...

Czasami przechodzę przez nasz park Tysiąclecia w ZielonejGórze, gdzie tutejsi mieszkańcy wyprowadzają na spacer swoich czworonożnych przyjaciół. A także swojskim widokiem są przesiadujący na parkowych ławeczkach, ludzie o ogorzałych twarzach, wyraźnie odzwierciedlających mnogość wypitych w swoim życiu butelek alkoholu wszelakiego. Siedzą sobie od rana na tych ławeczkach i prowadzą bujne życie towarzyskie. Nieodzownym towarzystwem tych spotkań jest buteleczka plus plastikowy kubeczek. Mnie jednak zafascynowało coś innego w tych ludziach.

Twarze, mimo, że tak straszliwie poorane, nie wydają się być smutne, są uśmiechnięte. Towarzystwo rozmawia gorliwie czasem żartuje, ostatnio kiedy polowałam z obiektywem na wiewiórki, panowie nawet odśpiewali mi kilka piosenek, cóż może był tobełkot ale zaśpiewany z humorem. Często na winobraniu widywałam kobietę po trzydziestce, z kubeczkiem po coca coli, tańczyła w takt muzyki granej na deptaku. Uśmiech z jej twarzy nie schodził, obserwując ją, naszła mnie taka myśl, czy do szczęścia i bycia uśmiechniętą, i aby można było tak bez żenady tańczyć potrzebna jest woda ognista?

Jaka jest nasza reakcja na osoby będące pod wpływem alkoholu? Na pewno nie wzbudzają w nas obrzydzenia, mówimy do siebie, cóż wybrał taki los i idziemy dalej. Zupełnie inaczej patrzymy na postacie, snujące się cichutko i szukające w koszach na śmieci, jedzenia. Bo taki kawałek chleba znaleziony, to dla nich pierwszy posiłek tego dnia, wyrzucone przez kogoś rękawiczki to dla nich skarb, kiedy zimą marzną ręce. Albo widzimy jak starszy pan podnosi peta z chodnika i z błogością go zapala, na taki widok wykrzywiamy twarz i odwracamy się, aby nie być świadkiem upodlenia tego człowieka. Czy odruchowo mijamy tych ludzi, żeby tylko nie podszedł do nas, bo cuchnie? Taki obrazek widzimy często, lecz nigdy nie zauważyłam uśmiechu na twarzy kloszarda. Czy zastanawiamy się jaka jest historia tych smutnych? Może kiedyś byli czyimś dzieckiem, mężem, żoną, mogli być wspaniałymi z dobrocią w sercu ludźmi, którym los dał w kość, tak bardzo że znaleźli się na ulicy. Zastanawiam się ilu z nas „pięknych" pozwala sobie na kontakt, kto z nas podzielił się papierosem, czy kawałkiem chleba z „brzydkim"? Czy takie osoby wzbudzają w nas obrzydzenie, większe niż pijaczek zataczający się gdzieś nieopodal? Bo ten pierwszy jest wesoły, a drugi smutny...