Co z tym WikiLeaks?

Ano, że czasy się zmieniły, i to na dobre. Nie ukrywajmy, żyjemy już w erze w społeczeństwa informacyjnego. I nie chodzi tu o samą treść ujawnionych dokumentów, te dla wprawnego obserwatora polityki są potwierdzeniem znanej od stuleci prawdy: polityka to tylko cyniczna gra sprzecznych interesów. Coś innego jest jednak w ostatnich wydarzeniach na rzeczy.

Okazało się, że informacji nie da się już zatrzymać. W przeszłości nieraz się zdarzało, że tajne dane albo dokumenty trafiały w niepowołane ręce. Nikt jednak nie odważył się rozpowszechniać ich publicznie, co więcej nikt tego nawet nie oczekiwał. Wśród wielu ludzi pokutowało przekonanie, że skoro jest coś tajne to na pewno posiada taką klauzulę dla dobra nas samych. A jeśli nawet nie, to nie było chętnych, którzy posiadając odpowiedni prestiż i renomę odważyliby się je ujawniać dla samej tylko idei wolności informacji. Po co? Żeby narazić się na gniew i zemstę tych, których dotknęły? Na reperkusje i niewybredne kompromitujące bądź dyskredytujące ataki. Nikt nie był w stanie dotrzeć do tak wielu ludzi naraz.

Aż do teraz. Dziś oczekujemy już takich materiałów. Kiedy tylko pojawiły się pierwsze doniesienia, że wkrótce opublikowane zostanę tajne dokumenty najpotężniejszego mocarstwa na świecie z ciekawości wielu z nas zaczęło zacierać ręce. Dojrzeliśmy do tego, że informacja to obecnie jedna z najpotężniejszych broni masowego rażenia. I jest przeznaczona dla nas, zwykłych ludzi, którzy na codzień nie mają styczności z wielkimi tego świata. Więc z chęcią spojrzeliśmy im przez ramię na ręce. Na te prawdziwe, nie w rękawiczkach. Jak moglibyśmy odrzucić takie dziedzictwo naszych czasów?

Mleko już się rozlało. Sytuacja jest precedensowa ale co więcej następnym razem, kiedy ktoś wykradnie tajne dokumenty będzie jeszcze łatwiej. Będzie istniała przetarta już raz droga. Jak się okazało USA nie było w stanie zablokować informacji z pojedynczego portalu. Nie było także standardowymi środkami wymusić na nim presji ani zablokować go atakami cybernetycznymi. Także rzekome zarzuty dla założyciela WikiLeaks Juliana Assango ludzie przyjęli bardziej jako potwierdzenie słuszności istnienia takiego serwisu niż jako kompromitujące. Dlaczego tak się stało?

Wiele się mówi o tym, że w demokracji to ludzie rządzą poprzez swoich przedstawicieli. Lud jest suwerenem władzy. To stwierdzenie jest jednym z filarów w systemie organizacji władzy w krajach demokratycznych. Jak mantre powtarza się także, że formą nacisku na rządzących są sondaże oraz wybory. No właśnie. Oglądamy oficjalne decyzje naszych przedstawicieli, słuchamy ich tłumaczeń i podskórnie czujemy, że nie znamy całej prawdy. Że gdzieś tam jesteśmy manipulowani. Jak więc mamy mieć dobry osąd na całą sytuację? To nurtujące pytanie zostawało dotąd bez odpowiedzi. Stąd wzięła się cała afera z WikiLeaks. Mogliśmy w końcu zerknąć, choć na chwilę za kurtynę. Poznać prawdę. Myślę, że w przyszłości gdzieś zasłona jeszcze nie raz opadnie, a my będziemy czekać już na miejscu, kiedy to się stanie.