Co po nas zostanie? Społecznościówki drogi panie!

Zaczynam nowe życie
Założyć konto na dowolnym portalu nie jest trudno, wystarczy chwytliwy nick i już możemy z nudnej okularnicy stać się łamaczką męskich serc. Świat może także orzec, czy jesteśmy osobą atrakcyjną i godną uwagi, czy nie warto poświęcić dla nas chociażby jednego kliknięcia myszą. Tak swoje nowe życie rozpoczęło całe pokolenie lat 90' i to nieco starsze, urodzone w późnych 80'. Osoba, która w roku 2001 poszła do pierwszej komunii świętej i dostała komputer z dostępem do internetu, żyje już od dawna w innym świecie. Ten prezent otworzył im bramy do nowego świata, gdzie nie liczy się, kim jesteś, ale czy umiesz to zaprezentować w internecie, a Twój wygląd potrafi przeważyć nad tym, co sobą reprezentujesz. Z czasem od bywalca portali społecznościowych wymagało się coraz dokładniejszych informacji i lepszej prezentacji własnej osoby, niektórzy poszli dalej. Inni pozostali i dziś są źródłem dla poławiaczy absurdów internetu.

Od jednej fotki do „Lubię to!"
Pierwszym portalem społecznościowym na świecie był Classmates.com, który powstał w roku 1995. W Polsce o miano tego pierwszego konkurują ze sobą niegdyś elitarne Grono.net i znana wszystkim Fotka.pl. Fotka zaczęła swą działalność w roku 2001. Miała działać na zasadzie hot or not, czyli użytkownicy mieli oceniać atrakcyjność innych. Na siłę można podciągnąć, że chodziło tu także o ocenę użytkownika jako osoby, ale zostało tak, że im fotka bardziej „wyrasaowana" tym wyższe oceny uzyskuje użytkownik. Właśnie na taki portal w pierwszej kolejności trafiło pokolenia lat 90' . Poznali smutna prawdę o tym, że to nieprawda, że wygląd się nie liczy. Działalność na tym portalu ogranicza się głównie do wrzucania swoich lepszych bądź gorszych zdjęć i zawierania w ten sposób znajomości. Niektórzy mają tam konta od ładnych paru lat i mogą podziwiać cały przekrój swoich przemian.
W roku 2006 mieliśmy drugą erę społecznościówek, kiedy to na rynek wkroczyła każdemu znana naszaklasa.pl, teraz nk.pl. W tym momencie osoby, które oprócz wrzucania zdjęć nie wykazywały żadnej innej aktywności, popadły w popłoch, bo ten portal wymaga już czegoś więcej. Klasy, znajomi oraz wyssane często z palca historie o tym jak to byliśmy lubiani w szkole, nagle zostały zweryfikowane. Lata 2008 -2009 zmieniły wiele osób. Nagle postanowiliśmy zbiorowo się pochwalić, naszą majętnością, znajomościami, naszym nowym życiem. Szybko jednak ten bum minął, a na portalu zostały osoby naprawdę zainteresowane faktycznym celem portalu oraz trochę „kosmitów". Wszyscy zachłysnęliśmy się Facebookiem. Zabawa z Facebookiem nadal trwa i mimo iż Google+ depcze mu po piętach już dostrzegamy zarówno pozytywne jak i negatywne skutki tej zabawy.

Nieważne jak, ważne, by było na Fejsa!
Dziś prawie każdy ma konto na Facebooku, prawie każda organizacja ma tam swoją stronę. Coraz więcej osób chce się pokazać na tym portalu i podobnie jak to było z nk.pl zgromadzić tam imponująca liczbę znajomych. Co ma oznaczać słowo imponująca? Zdarzały się osoby na nk.pl, które potrafiły mieć 10000 znajomych, znając tak naprawdę ledwie 150 z tych użytkowników. Na Facebooku panuje taka sama moda, tyle, że te osoby nie są już tylko liczbą, która można zaimponować innym, to także potencjalni fani, bo każdy z nich może dać pod naszym postem „lubię to" i sprawić nam radość. Według badań te jedno kliknięcie potrafi wprowadzić człowieka w prawdziwą euforię, a dodany komentarz daje nam wielkiego kopa i motywację do dalszego zaśmiecania cyberprzestrzeni fotkami pokazującymi każdy szczegół z naszego życia.

„To ja jedząc obiad"- użytkownik Jaś Fasola lubi Twój post

„To ja z moim :*" - użytkownik Jaś Fasola lubi Twój post

Niektórzy żyją właśnie dla takich chwil. Często posuwają się także do kłamstw, by ich wpisy były bardziej ekscytujące. Niektórzy, nawet będąc na imprezie, nie wylogowują się z tak zwanego Fejsa, tylko relacjonują swojemu audytorium każdy moment. Są osoby, które on-line potrafią pozostawać nawet cały dzień, stale powtarzając, że po prostu zapomnieli się wylogować. Coraz częściej takie osoby w tak zwanym realu nie potrafią wyrażać swoich uczuć, na fejsie są emotikony, w życiu codziennym mają problemy z mimiką. Nie potrafią żyć naprawdę, żyć chwilą, liczy się tylko to, co pokażą internautom. Taki sam problem dotyczy naszej klasy, tylko, że tam niestety częściej rodzice użytkowników Facebooka robią to samo, chwaląc się na przykład nowymi samochodami, czy drogimi domami. Na Fotce.pl zatrzymało się to na etapie zdjęć na maskach samochodów i z plazmowymi telewizorami, ale ten portal ma swój świat i swoje wymagania. Nie wiadomo jeszcze, jak sprawa się będzie miała się z Google+, tam na razie jest wąska grupa użytkowników, a możliwość dodawania znajomych z innych krajów może niektórym skomplikować sprawę, bo np. telewizor LCD dla znajomego z Japonii nie będzie niczym ciekawym, chętniej obejrzy on interesujące zdjęcia z Polski, albo przeczyta naprawdę ciekawy wpis na blogu, ale w języku angielskim, a nie polsko-nijakim, jakim często posługują się tak zwane pokemony.

Pokaż nam swoje zainteresowania!
Interesuję się... no właśnie, odkąd mamy portale społecznościowe, to kryterium nabrało w naszym życiu większego znaczenia. Możemy dołączyć się do portalu o fotografii, filmach, książkach, portalu lokalnego, czy takiego, który np. oferuje nam możliwość szybkiej sprzedaży czegoś. Zainteresowania to coraz częściej drogowskaz do proponowania nam znajomych przez portale. Dla niektórych ofiar wczesnej ery portali, gdzie wystarczyło dać zdjęcie opatrzone komentarzem „to ja" i zebrać za to wielkie laury, padł blady strach. Tak rozpoczęła się „era kłamstwa społecznościowego", niestety często osobiście zdarzało mi się spotykać osoby o podobnych zainteresowaniach, które po dłuższej rozmowie przyznawały się, że to tylko zainteresowania na potrzebę portalu. Ofiarom tego kłamstwa jest np. fotografia. Na wielu profilach znajdujemy informacje o tym, że dana osoba interesuje się fotografią, prawda jest jednak okrutna, bo dla jednego fotografią są piękne dopracowane zdjęcia, dla innego zwykłe fotki z ręki robione w brudnym lustrze w łazience. Tak samo wielu Polaków kłamie, jeżeli chodzi o czytanie książek, wielu internautów w życiu na oczy nie widziało nawet okładki np. „Ferdydurke", ale i tak ma wpisane, że ją uwielbia. Filmy - tu też dodajemy sobie nieco, wpisując np. filmy, których albo nie rozumiemy, albo nasz znajomy taki ma, więc co szkodzi dać „lubię to!". Kłamiemy bardzo często, bo kto to sprawdzi? Niestety, potem okazuje się, że w internecie poznaliśmy piękną, inteligentną dziewczynę, a na spotkanie przychodzi szara mysz, która ostatnio czytała instrukcje od papieru toaletowego.

Poznajmy się!
Skąd go znasz? Skąd ją znasz? Z internetu! Tak coraz więcej osób poznajemy właśnie w ten sposób. Znajomych z najdalszych zakątków świata, dalekich krewnych, a nawet sąsiadów. Internet tak samo, jak alkohol sprawia, że niektórym rozwiązuje się język. Stają się odważniejsi i pewniejsi siebie. Za sprawą strony np. moikrewni.pl możemy dowiedzieć się, jak bogatą mamy przeszłość i ilu dalekich kuzynów i kuzynek jeszcze nie znamy. Portale tematyczne mogą nas wiele nauczyć, zarówno dobrych, jak i złych rzeczy. Na pewno poznamy na nich, czym jest krytyka, zarówno ta konstruktywna, jak i ta z czystej zazdrość - oraz czym jest złośliwość. Na pewno w internecie można poznać wiele ciekawych osób, ale nie wszyscy są tacy naprawdę. Ciekawym zjawiskiem są portale randkowe. Jeżeli ktoś kiedyś obserwował z boku, jak wygląda taka randka ze społecznościówki, na pewno doszedł do wniosku, że może jednak lepiej byśmy bywali na portalach, ale układali sobie życie z ludźmi z realu, bo internauta to nie tylko człowiek dla nas obcy, to czasem zawodowy kłamca i czasem pisze to o czym marzy, a nie to, jak jest.